Նիկոլը քաղաքացիներից մեկի հետ զրույցում անդրադարձել է իր ամենահայտի հայտարաությանն ու ասել, թե եթե Արցախը Հայաստան չէր, ապա է՛լ ինչի մասին ու ինչի համար էր Ղարաբաղի շարժումը: Միաժամանակ նա պնդել է, թե Ղարաբաղում ժողովուրդը ոչ թե ապրել է, այլ եղել է «քոչարյանասերժական կլանի» պատանդը՝ օգնելու նրանց Ղարաբաղի անվան տակ Հայաստանում իշխանությոյնը պահելու հարցում:
 
Այս խոսքերից պետք չէ զարմանալ. օրերս էլ այս նույն հոմոսապիենսը հայտարարել էր, թե Արցախը մերը չի եղել, մեզ հետ կապ չի ունեցել: Հիմա կարծես թե այլ բան է  ասում՝ արդարացնելով «Արցախը Հայաստան է և վերջ»-ը: Հարց է ծագում՝ եթե Արցախը մերը չէր, է՛լ ինչո՞ւ է հենց հիմա իր պատերազմաբեր հայտարարությունը հռչակում՝ տեղին ու արդարացված՝ փորձելով «կռուտիտ» լինել ողջ ազգի առաջ:
 
Ինչ վերաբերում է «պատանդ» լինելուն, ապա հաջորդ հարցն է  առաջանում՝ ո՞ր մի պատանդի մասին են աշխարհում հոգ տանում այնպես, ինչպես նախկին իշխանությունները հոգացել էին արցախցիների մասին՝ մի բան, որն այսօր Նիկոլը շահարկում է ու ատելություն սերմանում Արցախի հանդեպ, լուտանք թափում արցախցների հասեցին: Արցախում շատ առումներով կյանքն ավել լավ էր, քան Հայաստանում, և այդ մասին, ի դեպ, Նիկոլը ժամանակին ևս խոսում էր ու իշխանություններին սևացնում՝ հայաստանցիներին համոզելով, թե ղարաբաղցիների պատճառով է, որ Հայաստանում կյանքի մակարդակը եվրոպական չափանիշներից հետ է մնում:
 
Նիկոլի հակասական, հակահայ խոսույթից պետք է նախևառաջ հետևություններ անեն քաղաքացիները՝ ամռանը մեկընդմիշտ փակելով հայոց պատմության այս սև էջը:
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել