Իշխանությունը զավթելով՝պոպուլիստ Նիկոլը ոռից օյին հանեց ու մի նոր տոն երկնեց՝ «Քաղաքացու օր» անվամբ ու այն պետականացրեց՝ փորձելով համոզել, որ իր մոգոնածն ավելի կարևոր օր պետք է համարվի հայ հանրության ու Հայաստանի պետության համար, քան ասենք Շուշիի ազատագրման օրը կամ սեպտեմբերի 21-ը: Ճիշտ է՝ «տոնը» նորմալ մադկանց մոտ բացի սկեպտիցիզմից այլ բան չառաջացրեց, բայց երևի գտնվեցին հանրային որոշ շերտեր, որոնք միամտաբար հավատացին Նիկոլի հեքիաթին. մտածում էին՝ դե որ մարդը քաղաքացուն նվիրված տոն է մտցնում, ուրեմն քաղաքացուն էլ կարժևորի, կնգնահատի՝ էս երկիրը երկիր դարձնելով:

Կարճ ժամանակ հետո, սակայն, բոլորիս պետք է պարզ դառնար, որ իրականում տոնը ոչ թե քաղաքացուն է նվիրված, այլ՝ Նիկոլին ու իր շայկային, իսկ շարքային քաղաքացիները այդ տոնի հետ առհասարակ կապ չունեն:

Եվ ինչպե՞ս կապ ունենային, եթե «քաղաքացի» ու «ՔՊ» եզրույթները «բիոլոգիապես» միմյանց հակոտնյա են: Նույն բա՞նն են, բա Լուլիկի՝ «Եռաբլուրում» ղժժալը, բա նույն «Եռաբլուրում» զոհվածների ծնողներին սրիկայաբար քարշ տալը, բա անմեղ հղի կնոջը մեքենայի տակ գցելն ու գործը ծածկադմփոց անելը, բա…

«Բա»-երի շարքը կարելի է շարունակել չափազանց երկար՝ «պլյուս-մինուսից»՝ «Դո՞ւ պիտի ասես՝ թուրքը ուր գա, նստի», ուղղակի ո՛չ այդքան ժամանակ կա, ո՛չ էլ՝ նյարդ: Պարզապես պետք է մի բան հասկանալ՝ «Քաղաքացու օր» կոչվածը Հայաստանի հոգեհանգստին նվիրված Նիկոլի տոնն է՝ Հայաստանում Հաքան Ֆիդանի հաղթանակի ու հայի ճիշտ տեսակի պարտության սիմվոլը:

«Դըմբ-դըմբ-հու»…
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել