Անկախության հռչակագրի ընդունման 32-րդ տարեդարձի կապակցությամբ Նիկոլը մի ուղերձ է հղել, որն առավելապես ոչ թե անկախության, այլ դրա բացակայության մասին է: Օրինակ՝ պարզվում է, որ Հայաստանը չունի անկախության համար մի շարք անհրաժեշտ բաներ և չունի ոչ թե իր՝ Նիկոլի մեղքով, որի կառավարությունն «ամեն օր պայքարում է Հայաստանի Հանրապետության անկախության համար», այլ ասենք պայմանավորված սեփական աշխահագրությունով ու աշխարհաքաղաքակնությունով: Բոլոր հարևանների հետ չէ, որ ունենք լավ հարաբեություններ, քանզի կա՛մ նրանք են մեզնից շատ բան պահանջում, կա՛մ մենք՝ նրանցից: «Անկախությունը մեզ համար ամուր դաշնակցային հարաբերություններ են, բայց դաշնակիցները միշտ չէ, որ միայն քեզ են դաշնակից, այլև նրանց, ովքեր դաշնակցում են քո դեմ»,-մասնավրապես՝ համոզված է Նիկոլը, որ նաև պնդում է՝ անկախությունն առերեսում է, անկախությունը պետականակենտրոն մտածողություն է, անկախությունն ազատություն է, իրավակարգ է, աշխատանք է, ուստի՝ «ունենանք Անկախություն, կունենա՛նք Անկախություն»:

Փաստորեն՝ անկախությունն այն է, ինչից զրկել է Նիկոլը Հայաստանին, բայց համառորեն չի ցանկանում խոստվանել. նա խուսափում է առերեսումից, պետականակենտրոն մտածողություն ընդհանրապես չունի, ազատության մասին ունի բացառապես այլասերված պատկերացումներ, իրավակարգն երկրում 4 տարի է՝ խայտառակ վիճակում է, գործազրկությունն էլ հասնում է աներևակայելի մակարդակի, բայց այս ամենի հետ ինքը կապ չունի:

Նման ուղերձ հղելու իմաստը ո՞րն էր: Իմաստը մեկն էր՝ պատասխանատվությունից խուսափումը, հերթական անգամ մեղքը ընդհանուրի վրա գցելը, բոլոր խնդիրների արմատն իրենից դուրս տեսնելը: Սա թույլի ու վախկոտի ուղերձ է, որին որպես սեփական գլխին լիդեր կարգելը հայաստանցիների պատմական վրիպումն է, որի համար վճարում են բոլորը:

Բա Նիկոլն ի՞նչա…
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել