Ազգի գլխին «ուչիլկա» դառած Հակոբյան Աննան Մատենադարանում տրտնջացել է, թե ինչու Խորենացու «Ողբը» ուշ՝ 44-օրյայից հետո է միայն կարդացել ու կոչ արել սովորել պարտվել՝ վստահեցնելով, որ ամբարիշտներին խաղաղություն չկա: Միաժամանակ Աննան խնդիրների ակունք է հռչակել այն, որ դպրոցներում իրենց պարտվել չեն սովորեցրել:

Հիմա, փաստորեն, Աննան պարտվել է սովորեցնում մի ժողովրդի, որի գլխին վերջին տարիներին եկածը պետք է իսկապես տիեզերական մասշտաբի աղետ համարել, բաց միաժամանակ արձանագրել, որ 2018-ից առաջ այդ Իլհամն էր անընդհատ փորձում պարտության հետ հոգեբանորեն հաշտվել: Աննան այդ աղետի պատճառ է, փաստորեն, հռչակում հայ ժողովրդին՝ արդարացնելով յուր «ամուսնուն», որին Իրանն ու ՌԴ-ն հորդորում էին պատվով զինադադար կնքել, Հայստանը չկործանել, ինչին ի տատասխան Նիկոլի կողմից հնչում էին նրանց ուղղված մեղադրանքներ;

Բացի այն, որ Աննան այլասերում է հասարակությանը՝ պարտվողական հոգեբանություն սերմանելով, դրա հետ մեկտեղ նաև փորձում է Նիկոլի «ձեռքերը լվանալ » ու արդարացնել: Ա՛յ եթե հայերս «անբարշմազ» չլինեինք, այսօր լրիվ այլ իրավիճակ կլիներ, բայց քանի որ այն ենք,ինչ որ ենք, ուրեմն պետք է պարտվել սովորենք:

Պարզ է, չէ՞, թե նոր պատերազմի դեպքում ինչ է մեզ սպասվում
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել