Ցեղասպանության օրվա կապակցությամբ որ երկրից ասես, որ չցավակցեցին հայ ժողովրդին՝ կարեկցանքի խոսքեր չխնայելով: Գերտերությունների նախագահներից, ազդեցիկ դեմքերից, գործիչներից՝ մշակութային ոլորտի կարկառուններ և այլն: Իհարկե, զարմանալի ոչինչ չէր կարող լինել սրանում, քանի որ նման ցավակցություններ ամեն տարի էլ ստացվում են: Զարմանալին այլ բան է՝ մեր «նախագահի» պավածքը. ի տարբերություն օտար նախագահների սեփական ժողովրդին ոչ մի ցավակցական ուղերձ չի հղել Գռզոյի դրածո Վահագը, որին «նախագահ» անվանելն առնվազը ծաղր կամ հայhոյանք կարող է համարվել այդ ինստիտուտի նկատմամբ:

Թե ինչու Խաչատրյան Վահագը հերթական անգամ ինքն իրեն մեխի ծայրամասի տեղ դրեց՝ այդպես էլ ոչ մեկին Ցեղասպանության օրվա հետ կապված չցավակցելով, կարելի է հասկանալ: Երևի որոշել էր եկար-բարակ կեղծավորություն չանել, քանի որ առանց այն էլ բոլորին հայտնի է, թե որքան մակերեսային վերաբերմունք նա ունի Հայաստանի կամ հենց Հայկական հարցի հանդեպ: Բա որ Հայկական հարցը սրան պետք լիներ, Նիկոլի փաչեքի արանքում նախագահ կաշխատե՞ր: Լա՛վ, էսքան պնակալեզություն սրանց որտեղի՞ց: Հա, երևի Գռզոն է արգելել, որ ծպտուն հանի, քանզի առանց այն էլ խոցելի են հայ-թուրքական հարաբերությունները, բա որ մի հատ էլ կողքից էս մեկը «պու» ասի, Գռզոն ի՞նչ անի:

Երևի Գռզոյի հետ նստել ու որոշել են, որ որպեսզի անթրաշ շեֆի «դարակազմիկ» մտքերը չստվերվեն ու հերթական երդումը՝ թուրքերին հստակորեն հնչի, պետք է որ այդպես էլ Վահագն Խաչատուրյան չդարձած Խաչատրյան Վահագը ավելորդ ծպտուն չհանի. անիմաստ է նույն երդումը տարբեր բերաններով կրկնելը՝ հատկապես որ այս մի բնական բացվածքը բացարձակ բուտաֆորիկ նշանակություն ունի:

Էսքան էլ թուրքի հետույքում պախկվել կլինի՞…
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել