Առաջին հարցը, որ ծագում է, այն է, թե ինչո՞ւ է թուրքերի մտքով անցել խոսել «ֆուտբոլային դիվանագիտության» մասին, կամ ո՞րն է լինելու նախկին «ֆուտբոլային դիվանագիտության» ու առաջարիվողի միջև տարբերությունը:
Բանն այն է, որ թուրքերը շատ լավ հասկացել են, թե այս անգամ բանակցողներից որ կողմն է հանդես գալու ֆուտվոլի գնդակի դերում. եթե նախկին իշխանությունների ժամանակ Հայաստանը հանդես էր գհալիս առնվազը դարպասապահի դերում, ապա հիմա՝ նյարդային համակարգ չունեցող գնդակի՝ մի կարգավճակ, որը չափազանց ձեռնտու է թուրքերին: Եթե Նիկոլը Հայաստանը չհասցներ տշվող գնդակի կարգավիճակին, թուրքերն երբեք չէին հոլովի «ֆուտբոլային դիվանագիտություն» բառակապակցությունն այնպես, ինչպես ծպտուն չէին հանում նախքան 2018-ի հեղափոխությունը՝ շատ լավ կռահելով իրենց համար այդ դիվանագիտությունից բխող հետևանքները:
Մյուս կողմից՝ թուրքի խոսքերում նկատելի են նախատանինքի տարրեր. Հայաստանը պետք է մինչև վերջին խազը ստորացվի Ադրբեջանի կողմից՝ կատարելով թշնամու բոլոր նախապայմանները, իսկ ցանկացած կտրուկ շարժում կարող է ի չիք դարձնել Թուրքիայի հետ երկխոսությունը՝ Նիկոլի համար դրանից բխող հետևանքներով:
«Սուձյա», պ…ծ…
Նյութի աղբյուր՝ https://t.me/armeniainfo11/869
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print
Տպել
