Կարոտել եմ։
Կարոտել եմ Էռատոյի էրոտիկ լուսանկարներին։
Բաց մարմնամասերին` ի ցույց կաթողիկոսի ու հանրության, սեքսի պարերին, զինվորական համազգեստով տարբեր պոզաներով պատկերներին։
Պառկած, կքանստած, կանգնած։
Հատկապես ս ռակոմ պոզաներով։
Մանիկյուրով` կանչող ժպիտով համեմված։
Ոգևորվում էի։
Ո՞նց էի ոգևորվում։
Ոգեշնչվում էի։
Բա պատկերացնում եմ՝ ո՞նց են սփոփվել ու ոգեշնչվել իր հետ անմիջապես շփվողները։
Հատկապես բունկերներում։
Նաև գենշտաբի։
Օր չկար առանց իրեն։
Իսկ հիմա։
Ինչ պատերազմի այս փուլն ավարտվեց, կյանքն առանց Էռատոյի դարձավ մի տեսակ դժգույն, տխուր ու վանող։
Շուշիի նման։
Ճիշտը Էռատոյին էլ Շուշիի նման ադրբեջանին հանձնելն է։
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել