Tert.am-ը գրում է.
2017թ.-ի հունվարի 19-ին Ստամբուլում տասնյակ հազարավոր մարդիկ, որոնք շարունակում են Հրանտ Դինքի ասածի պես «վախվորած աղավնու պես ապրել, բայց չլքել իրենց բույնը», կհավաքվեն «Ակօս»-ի խմբագրության դիմաց, որտեղ ուղիղ 10 տարի առաջ սպանվեց պոլսահայ հայտնի լրագրող, մտավորական, «Ակօս» թերթի հիմնադիր և խմբագիր Հրանտ Դինքը։
«10 տարի առանց Հրանտի». սա է պոլսահայ լրագրողի մահվան 10-րդ տարելիցին նվիրված միջոցառումների կարգախոսը:
10 տարի առաջ մարդիկ «Ակօս»-ի խմբագրության մոտ էին եկել, ինչպես Հրանտի կինը՝ Ռաքելն է ասում, ոչ թե Հրանտին հուղարկավորելու, այլ ապրեցնելու: Եվ ապրեցրին: Սակայն մինչ այդ միայնակ էր Հրանտը, ինչպես իր «Լիրիկական միայնություն» հոդվածում, այնպես էլ թուրքական դատարանում՝ ազգայնականների խմբերի առջև, որտեղ Դինքին աջակցելու էին գալիս ամենաշատը 2-3 ընկերներ կամ ընտանիքի անդամները: Բայց Հրանտի լուսավոր ներկայությամբ հետագայում լցվեցին միլիոնավոր մարդկանց սրտեր, որոնք վերագտան, վերաիմաստավորեցին, վերանայեցին ու վերարտադրեցին իրենք իրենց, իրենց կյանքերը, հարաբերություններն ու ամենակարևորը՝ անցյալը:
«Հրանտից առաջ ես հայկական ծագում ունեի, իսկ հիմա ես հայ եմ», - պատմում էր թուրք գրող Լեյլա Նեյզիի «Խոսելով միմյանց հետ» գրքի հերոսներից պոլսահայ Սելինը և դրանով իսկ մեկ նախադասության մեջ ամփոփում «Ի՞նչ փոխվեց Հրանտ Դինքից հետո» հարցի անծայրածիր պատասխանը:
Սեբաստացի հայերի ընտանիքի առաջին զավակը՝ Հրանտը, լույս աշխարհ եկավ Արևմտյան Հայաստանի Մալաթիայի շրջանում 1954թ.-ի սեպտեմբերի 15-ին: 1960թ.-ին իր փոքր եղբայրների՝ Խոսրովի ու Երվանդի հետ արտագաղթեցին Ստամբուլ, որտեղ երեք եղբայր մի ցուրտ ձմեռային օր միայնակ մնացին Պոլսո Հայոց պատրիարքարանի մանկատան դռների առջև:
Այդ ժամանակ Պոլսո Հայոց պատրիարք Շնորհք Գալուստյանի կողմից որպես իր հոգեզավակ ընդունված Հրանտը Ստամբուլում ուսում ստացավ հայկական Բեզջյան, այնուհետև՝ Սուրբ Խաչ Դպրեվանք վարժարանում:
Ամռան ամիսները պատրիարքարանի նախաձեռնությամբ կառուցված Թուզլայի հայկական ճամբարում անցկացնող Հրանտը հենց այստեղ՝ ճամբարում գտավ իր առաջին ու միակ սիրուն՝ Ռաքելին, որն այստեղ էր բերվել Մուշի Վարթո գյուղից: Սակայն Հրանտին առաջին ու վերջին անգամ սեր խոստովանել վիճակված էր քրդերենով՝ «էզ տու հեզդըքըմ», քանի որ 15-ամյա Ռաքելը դեռ վարժ հայերենին չէր տիրապետում:
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ
