Հարցին՝ հնարավո՞ր է, որ Հայաստանը, որպես խաղաղության պայմանագրի ստորագրման նախապայման Ադրբեջանին ներկայացնի մեր գերիներին, պատանդ պահվող անձանց հետվերադարձի հարցը, Սիմոնյան Ալենը բացասական պատասխան է տվել ու ասել, որ նման բան ասելը նշանակում է բանակցությունները մտցնել փակուղի և իրավիճակը սրել. կողմերը չեն կարող միմյանց հետ խոսել ուլտիմատումի լեզվով:
Եթե չեն կարող, բա ինչո՞ւ են Իլհամն ու նրա վասալները արդեն մի քանի տարի Նիկոլի հետ հենց այդ լեզվով խոսում՝ սկսած Սահմանադրություն փոխելու մասին պահանջներից մինչև երկրորդ ու երրորդ նախագահներին Բաքվին հանձնելու մասին բարբաձջանքներ: Դա ուլտիմատում չէ, գերիերին հետ վերադարձնելու հարցը սեղանին դնելն է ուլտամատո՞ւմ: Քանի՞ «կոպեկ» արժե խաղաղության մասին այն թուղթը, որը չպետք է երաշխավորի գերիների տունդարձը:
Բայց ո՞վ է ասել, որ Ադրբեջանն առհասարակ ուզում է խաղաղության պայմանագիր կնքել: Նման բան չի լինելու, քանի որ Բաքուն ու Անկարան սպասում են հարմար աշխարհաքաղաքական պահի՝ Երևանն ուղղակի գրավելու: Հիմա ուղղակի ժամանակ են ձգում՝ տեսնեն՝ ինչպես են իրադարձությունները դասավորվում:

Մյուս կողմից՝ ինչո՞ւ պետք է Նիկոլը նույն Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարության տունդաձի հարցը սեղանին դնի, եթե նրանցից քաղաքական վտանգ է զգում՝ հասկանալով իր համար նրանցից բխող ռիսկերը:
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել