ԱԺ ամբիոնից ցիտելով «5-րդ շարասյան» վերաբերյալ «Վիքիպեդիայից» ինչ-որ քաղվածքներ՝ Հայաստանում գործող նույն այդ համարի շարասյան սեքս քրմուհի Լուլուն պաշտպանել է Ադրբեջանի դրոշի պատիվը՝ դրա հանդեպ որևիցե հարգանք կամ սեր չտածող մարդկանց Հերոստրատից էլ վատը հռչակելով ու դե ֆակտո «ոչխարներ» անվանելով:

Ամեն թուրքականի հանդեպ առանձնակի կիրք ունեցող ու այն մասսայաբար ի ցույց դնող այս անբորյականը անցել է բոլոր սահմանները. հանդիսանալ «5-րդ շարասյան» անդամ, բայց «5-րդ շարասյուն» լինելու համար մեղադրել արժանապատվություն ունեցող հայերին ու քաղաքական ուժերին կարող է միայն թուրքի թլպատված ծերից թռաց պոռնկուհին: Տվյալ դեպքում մարմնական մեղքերի մեջ մինչև ականջները թաթախված Լուլուն դրսևորել է ոչ այնքան մարմնական, որքան արժեհամակարգային անբարոյականություն՝ կոչ անելով հայերին մեծ պատկառանքով վերաբերվել թշնամու լաթին ու այն տեսնելիս խոնարհվել մինչև գետին: Ընդ որում՝ ջանալով իբր հիմնավորել իր այս այլասերված թեզը՝ Արշակյան Հակոբի չուպաչուպսով քաղցրացած Լուլուն հայրենասեր է համարել ոչ թե Ադրբեջանի պետական դրոշի հանդեպ որևիցե պատկառանք չունեցողներին, այլ բացառապես հայ զինվորներին:

Այն, որ հայ զինվորներն իսկական հայերասերներ են, չի քննարկվում, բայց պետք է նաև արձանագրել, թե ինչն է նրանց այդպիսին դարձնում. թշնամու հանդեպ ատելությունն ու հայրենքի հանդեպ սերն է հայ զինվորին ուժ հաղորդում, մինչդեռ որոշ «մինետչիկներ» բոլորովին հակառակն են քարոզում պատերազմող երկրում ու արժեհամակարգ այլասերում այն էլ մի դեպքում, երբ հայտնի է, թե նույն Ադրբեջանում ինչպես են հայերին ու ամեն հայկականին վերաբերվում:

Խի՞, թուրքի չուպաչուպսն ավելի քա՞ղցր է, Լուլո՛ւ…
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել