Նիկոլը երկու բան է փորձել անել. նախ՝ պատերազմից 5 պակաս վիճակում բարոյալքել ու վարկաբեկել հայոց բանակը, զինվորականությանը՝դրանով իսկ էապես կոտրելով մարտական ու հայրենասիրական ոգին՝հեշտացնելու թշնամու գործը, երկրորդ՝ հերթական անգամ հանրությանը ջանացել է ապացուցել, որ ոչ թե դավաճան է այլ՝ տառապյալ մեկը:
Հարց՝ եթե պատերազմի ժամանակ Նիկոլը որպես բանակի գերագույն հրամանատար է հորջորջվում, ապա արդյոք դա չի՞ նշանակում, որ եթե բանակում թեկուզ Նիկոլի ոչ ուղիղ հրամանով (պետք է ոչխար լինել՝ չհասկանալու, որ ուղիղ հրաման եղել է) եղել է այնպիսի տոտալ դավաճանություն, որի պատճառով ունեցել ենք նման հետևանքներ, ապա դրա համար գերագույն պատասխանատուն հենց Նիկոլն է: Լինել գերագույն նշանակում է ոչ միայն քաղել փառքի պտուղները, այլև կրել իրական պատասխանատվություն պարտության համար: Այսինքն՝ եթե նույնիսկ Նիկոլը ոչ մի կապ չունի էլ «դավաճանություն» եզրույցթի հետ, ապա միայն իր զբաղեցրած պաշտոնը բավական էր, որպեսզի կրեր ամենամեծ պատասխանատվությունը կատարվածի համար. 2018-ից իշխանության էին ու պարտավոր էին մաքրել բանակի շարքերը, ինչը չեն արել:
Մյուս կողմից՝ Նիկոլը լուծում է նաև սպասվելիք պատերազմում մեր հնարավոր պարտության կոծկման հարցը. եթե բանակը դավաճան է, ապա ոչ հեռու ապագայում սպասվող պատերազմում նույնպես կարող է և դավաճանություն գործել՝ փաստի առաջ կանգնեցնելով «հայրենասեր» Նիկոլին: Անդոնն ու Նիկոլը ահա հիմա այս թեզն են զարգացնում, որ մարսեն ապագա կորուստները՝ սրա-նրա վրա գործ սարքելով:
Ե՛վ 44-օրյա պատերազմի, և՛ սպասվելիք պատերազմում հնարավոր նոր կորուստների միակ քաղաքական պատասխանատուն Նիկոլն է և, իհարկե, ոչ միայն նա. բա Աննա՞ն…
Նյութի աղբյուր՝ https://t.me/armeniainfo11/1583
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print
Տպել
