Հայերս այդպես էլ չսովորեցինք քաղաքականությանը գնահատական տալ առանց էմոցիաների: Աստանայում կատարվածը ունի երկու կողմ՝ էմոցիոնալ և քաղաքական: Էմոցիաները մեզ միշտ էլ խանգարել են: Սկսենք էմոցիոնալից: Իհարկե, բոլորիս համար տհաճ և զայրացնող էր, որ մեր կամա թե ակամա դաշնակիցները՝ Ռուսաստանը և Բելառուսը՝ ի դեմս իրենց նախագահների, բերանները ջուր առած նստել էին և նայում էին, վայ դաշնակից Ղազախստանի նախագահի՝ հեյդարովիչի նամակը ընթերցելուն, համաձայնում էին, որ պետք է ՄՄ-ն և ԵՏՄ-ն գրողի ծոցը ուղարկած Ադրբեջանի տեսակետը հաշվի առնվի, ցավալի էր տեսնել, որ մեր երկրի նախագահը զարմացել էր, որ նման ելույթ եղավ Նազարբաևի կողմից: Դաշնակիցների պահվածքը մի փոքր անինքնասիրություն էր հիշեցնում, որ իրենց գրողի ծոցը ուղարկած երկրի նախագահի նամակը ընթերցում է իրենց դաշնակիցը և իրենք էլ գլուխները կախ լսում էին. դա միայն Սերժ Սարգսյանի և Հայաստանի համար վիրավորական չէր: Եթե նրանց ձեռնտու է, որ աշխարհին երևա իրենց թուլամորթությունը, դա իրենց ընտրությունն է: Այս քայլը, իհարկե, մասսայական պրոպագանդայի համար էր և այսբերգի գագաթն էր, բայց երևացող կողմի մեջ նաև մտնում է նրանց անինքնասեր պահվածքը. եթե նրանք ազռստանին և նրա դաշնակից Նազարբաևին իրենց տեղը ցույց չտան հենց նույն պրոպագանդիստական դաշտում, հենց իրենք էլ ամբողջ աշխարհի առաջ կխայտառակվեն՝ իրենց դաշնակցին դավաճանելու և նման մանիպուլիացիաների ենթարկվելու համար. վաղը ո՞վ կուզի նմանների հետ դաշնակցել: Ուզեք թե չուզեք, սիրեք, թե չսիրեք, բայց Սերժ Սարգսյանը Հայաստանի Հանրապետության նախագահն է և պետք է այս հարցում նրա թիկունքին կանգնենք, որ անակնկալի հայտնված վիճակից կարողանա դուրս գալ և համարժեք քայլեր ձեռնարկել. նրա ձախողման դեպքում բոլորս ենք տուժելու, սա պետք է գիտակցենք և մի կողմ դնենք տարաձայնությունները: Էմոցիոնալից անցնենք քաղաքական կողմին: Պետք է կարողանանք ամեն իրավիճակից օգուտ քաղել՝ Ադրբեջանի և նրա դաշնակցի զենքը իրենց դեմ օգտագործելով: Ասում են՝ Հայաստանը պետք է մտնի ԵՏՄ ՄԱԿ-ի կողմից ճանաչված սահմաններով, ինչպես այլ կառույցներ է մտել, խնդիր չկա. մենք ե՞րբ ենք ասում, որ ԼՂՀ-ն Հայաստանի Հանրապետության մաս է: Մենք ասում ենք, որ ԼՂՀ-ն անկախ, ինքնիշխան պետություն է: Բայց մենք էլ մեր պայմանը պետք է դնենք, եթե ասում եք՝ մաքսակետ բացենք Արցախի հետ, ուրեմն ճանաչեք ԼՂՀ-ն որպես անկախ պետություն. մաքսակետ պետության հետ են դնում, կճանաչեք՝ կդնենք: Իսկ եթե իրենց էշը քշեն, ուրեմն պետք է մեր պայմանը դնենք, որ խնդիր չկա, բայց մենք մաքսակետ չենք դնի մարդասիրական նկատառումներով, դա մեր պայմանն է: Պետք չէ թյուրքերի լարած թակարդն ընկնել. կարող ենք և օգուտ քաղել ու հաղթած դուրս գալ: Ընդամենը պետք է էմոցիաներին չտրվել և սառը գլխով մտածել. ամենավատ դրությունից էլ ելք կա:
