Ուզում եմ լռել, բայց չի ստացվում։ Այնքան բոլորի ուշադրությունը գրավել են այս նոր նշանակումները, Հաղթանակի օրը, Շուշիի ազատագրման տարելիցը, Եվրատեսիլն ու Արամ МP3-ը, որ ոչ ոք չի նկատում թարմ վառ կանաչով զուգված Երևանը, ծաղկանոց դարձած այգիներն ու բացվող բացօդյա սրճարանները, մեր քաղաքի հրաշալի արձաններն ու շատրվանները։ Ու այդ ամենի մեջ մի ուրիշ հրաշալիք է Ստեփան Շահումյանի արձանը։ Դուք երբևէ ուշադիր նայե՞լ եք նրան, այդ կարմիր գրանիտից և բազալտից ստեղծված ճարտարապետական գլուխգործոցին, որը մեր քաղաքի ամենահին ու ամենագեղեցիկ արձաններից մեկն է։ Քանդակագործը մեծն Սերգեյ Մերկուրովն է, ճարտարապետը՝ ակադեմիկոս Իվան Ժոլտովսկին։ Տեղադրվել է 1931 թվականին հենց Շահումյան հրապարակում։ Ժոլտովսկին այն ստեղծելիս դիմել է մի համարձակ քայլի՝ հրապարակի վերին մասում կանգնեցնել առասպելական Եգիպտական Հաթշեփսուտի տաճարի նիշաների շարքի մի մասի կրկնությունը, իսկ կենտրոնում՝ Շահումյանի արձանը։ (Գ. Գուրզադյան) Այդպես էլ եղավ։
