Փաստորեն՝ Սուրիկը նախ՝ վարդագույնով է ներկել արյունալի իրականությունը՝ թեթևացնելու իր ու իր վերադասի մեղքը, ապա՝ զարմանք հարուցող կոչ է հնչեցրել մի դեպքում, երբ հենց ՔՊ-ական իշխանությունն է մահվան ու ողբի մունետիկն այս երկրում: Մահվան մունետիկ չդառնալու Սուրիկի կոչն առավել ցինիկ է հնչում՝ նկատի ունենալով այն, որ հենց նույն իշխանությունն է պատճառ դարձել պարտությունների, կորուստների և անդառնալի հետևանքների՝ դրանք մատուցելով որպես անխուսափելի պատմական անհրաժեշտություն, միջոց, որի օգնությամբ պետք էր կտրել ռուսական թոկը Նիկոլի վզից։ ՔՊ-ն տեղով մահվան ու ողբի մունետիկ է, իսկ ասվածի ապացույցը ոչ միայն ընդլայնված Եռաբլուրն է:
Մյուս կողմից՝ միանգամայն բնական հարց է առաջանում՝ արդյոք բանակում մահացած զինծառայողի ծնողի համար «զոհ»-ի ու «մահվան» միջև Սիրուկի մտցրած տարբերակումը ինչ-որ բան փոխո՞ւմ է, արդյոք իշխանական «կռտուտիտները» ի վիճակի՞ են՝ հետ բերելու մարդկանց հարազատներին, որոնք բանակ են գնացել ողջ, բայց վերադարձել են դագաղների մեջ։ Սուրիկն իսկապե՞ս կարծում է, որ նման կերպ կկարողանա բարոյական ու քաղաքական պատասխանատվությունից խուսափել. մահվան ու ողբի իրական մունետիկը նա չէ, ով բարձրաձայնում է խնդիրը, այլ նա, ով իր անգործությամբ, սխալ որոշումներով կամ պատասխանատվությունից խուսափելով նպաստում է այդ մահերի շարունակականությանը, այսինքն՝ Սուրիկը։
Նյութի աղբյուր՝ https://t.me/armeniainfo11/5127
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print
Տպել
