Նիկոլի բոլուկի վառ անդամ Ալեքսանյան Վահագը, Պետրոսի տաղավարոմ մեկնաբանելով Արմեն Աշոտյանի շուրջ տեղի ուենցող խայտառակ պրոցեսները, հայտարարել է, թե նա քաղբանտարկյալ չէ առնվազն այն պատճառով, որ 2018-ից ի վեր Հայաստանում չկան քաղբանտարկյալներ: Ավելին՝ ճոռո-ճոռո դուրս է տվել, թե ցանկացած իշխանություն կերազեր, որ հենց Աշոտյանը լիներ իր օպոնենտը, քանի որ նրա ամեն մի ելույթից հետո իրենք ավելի ուժեղ են դառնում:

Խոզն իրականությունը լրիվ գլխիվայր է ներկայացրել՝ փորձելով թաքցնել իր վախերը: Նախ՝ Հայաստանում քաղբանտարկյալներ սկսեցին ի հայտ գալ հենց 2018-ից ի վեր: Նիկոլի՝բառիս բուն իմաստով ամենաառաջին զոհը դարձավ «Haynews»-ի այն ժամանակվա գլխավոր խմբագիր Մհեր Եղիազարյանը, որի վրա գործ կարեցին ու նստեցրին, նա էլ, ըմբոստանալով անարդարութան դեմ, հացադուլ հայտարարեց ու 44 օր հետո մահացավ: Արմեն Գրիգորյանի մասին էլ ոչ ոք չի մոռացել. բանտում այս մարդուն ուղղակի սպանեցին: Դե իսկ ոչ նիկոլական ընդդիմադիր գործիչների, նախագաների դեմ հարուցված շինծու գործերի մասին առհասարակ չարժե խոսել. ամեն ինչ բոլորի աչքի առաջ է, բոլորն էլ տեսնում են՝ ինչ է կատարվում իրականում: Աշոտյանը քաղբանտակյալի դասական օրինակ է, և այստեղ երկրորդ կարծիք լինել պարզապես չի կարող:

Ինչ վերաբերում է Նիկոլի ամենասիրած կենդանու արտահայտած այն մտքին, թե Աշոտյանը հարմար օպոնենտ է, ապա սա պարզ օնանիզմ է. դե եթե հարմար օպոնենտ է, որին ՔՊ-ն կարողանում է «չրթել», թող մի բանավեճ կազմակերպեն, հրավիրեն Աշոտյանին էլ, Նիկոլին էլ կամ նիկոլական մեկին էլ, ու թող բոլորի առջև բանավիճեն: Ինչո՞ւ ոչ մի ՔՊ-ական չի ցանկանում հանրային բանավեճի մեջ մտնել Աշոտյանի հետ, ավելին՝ կոնկրետ Անդրեասյան Ժաննայի մարդն էլ կյանքում իր մոտ Աշոտյանին հյուր չի կանչում՝ կատարելով կնոջ շեֆի հրահանգը:

Որ ՔՊ-ի ամբողջ կազմին իրար գումարես, տեսնես Աշոտյանի կեսը կգա՞ն, թե՞ եղունգն էլ չեն լինի…
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել