Սա այն դեպքն է, երբ էականը ոչ թե այն է, թե ինչ է ասվում, այլ՝ այն, թե ով է ասում: Կոնկրետ այս պարագայում «ասիչի» դերում հանդես է գալիս մի ուժի ներկայացուցիչ կամ առնվազը համակիր, որն ինքը վաղուց չարը բարուց, սխալը ճշտից, մանուկը մեծահասակից կամ ասենք էգը որձից չի տարբերում: Օրինակ՝ շատ մեծ հարցական է մնում Նիկոլի՝ եթե ոչ ուրիշի, ապա գոնե սեփական սխալների վրա սովորելու ընդունակությունը: Երևի Նիկոլին նրա ծնողներն ի սկզբանե լավ չեն դաստիարակել, չեն սովորեցրել՝ ինչ է պեք անել, երբ սխալներովդ կործանում ես մի ողջ ազգի ճակատագիր, ոչնչացնում մի ամբողջ սերունդ, երկիրը դարձնում կույրաղիք: Նիկոլը ի սկզբանե չի էլ ունեցել սխալից ճիշտը գտնելու մոտիվացիա, քանզի իշխանության է եկել՝ սխալը ճշտի գահին բազմեցնելու ու իր կեղծ ճշմարտությամբ ազգի հերն անիծելու:
Ինչ վերաբերում է Պետրոսի կնիկ Ժաննային, ապա նա լավ կանի՝ հեռու մնա հայկական ընտանիքներից առհասարակ, քանզի դեռ այնքան չի աճել, որ հայ մայրերին խորհուրդներ տա. եթե հասուն լիներ, կյանքը Սորոսի հետ չէր կապի:
Նյութի աղբյուր՝ https://t.me/armeniainfo11/1013
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print
Տպել



