Միֆեր ու փաստեր սամուրայների կատանա հռչակավոր թրերի մասին

Շնորհիվ անընդհատ հիշատակումների անիմեներում, գեղարվեստական ֆիլմերում, համացանցում և այլուր, որտեղ այս թրին գրեթե անհավանական հատկություններ են վերագրվում, կատանան շատերի կողմից սկսել է ընկալվել որպես մի հրաշք թուր, որով կարելի է անել ամեն ինչ: Եկեք ուսումնասիրենք, թե ինչ է իրականում իրենից ներկայացնում ճապոնական այս թուրը:

Կարծիք առաջին. կատանայով կարելի է կտրել մարդուն՝ երկայնքով

Սա կատանաֆիլների սիրված փաստարկներից է և, որպես հիմնավորում, բերվում է մի տեսանյութ, որում ժամանակակից (ուշադրություն դարձրեք այս հանգամանքի վրա) կատանայով կտրում են ջրիմուռներ խիտ կապը, որոնք իրենց խտությամբ իրոք չեն զիջում մարդկային մսին, սակայն մի բան է կտրել միս և միանգամայն այլ՝ կտրել ոսկոր, ու դա գիտի ցանկացած ոք, ով գոնե մեկ անգամ հավ է կտրատել: Բացի դրանից, միջնադարյան սամուրայները մերկ չէին դուրս գալիս մարտի դաշտ, այլ զրահավորված, ինչն իրականությունում փաստացի 0-ի հասցնում Kill Bill-ի տեսարանները:

Բոլոր այս զարմանահրաշ առանձնահատկությունները, որպես կանոն, բացատրվում են դարբինների անհավանական վարպետությամբ, ովքեր տարիներ շարունակ կոփում էին պողպատը՝ հազարավոր անգամ ծալելով շիկացած մետաղը: Նախևառաջ, անհնար է հազար անգամ անել դա, որովհետև այն պարզապես կայրվեր ու առհասարակ, բազմաշերտը ձուլման էֆեկտը կորում է որոշակի թվով ծալումներից հետո, որովհետև իրենց խտությամբ տարբեր այդ շերտերը աղբի կվերածվեին հազար անգամ նույն բանն անելուց հետո ու թուրը կփշրվեր սառեցումից հետո:

Երկրորդը. պետք չէ հանճար լինել՝ իմանալու համար, որ հազար շերտ ունենալու համար պետք է ընդամենը տաս անգամ ծալել այդ նյութը:

Երրորդը. պատերազմների ժամանակ միջնադարյան սամուրայի կատանան, որպես կանոն, անորակ աղբ էր, որոնք պատրաստվում էին ցածրորակ երկաթից: Դրանք մարտերի ժամանակ ծռվում ու կոտրվում էին հարյուրներով և կրկին պետք չէ հանճար լինել՝ իմանալու համար, որ Ճապոնիան միշտ էլ խնդիր է ունեցել ռեսուրսների և այդ թվում նաև բարձրորակ երկաթի պաշարների հետ:

Կարծիք երրորդ. կատանան իսկական սամուրայի իսկական զենքն է:

Սամուրայները կատանա կրող այլ զինվորականներից տարբերվում էին նրանով, որ իրավունք ունեին բացի կատանայից միաժամանակ նաև վակիդզակի կոչվող դաշույնը կրելու, որը, ըստ էության, կարճեցված կատանան էր՝ որպես իրենց կարգավիճակի խորհրդանիշ: Ավելին, մարտի ժամանակ սամուրայները կարող էին լինել նաև նետաձիգներ ու, որպես կանոն, դա նրանց հիմնական գործառույթն էր, իսկ փխրուն կատանան գործի էր դրվում միայն երբ նետերը վերջանում էին, իսկ ձիուն՝ սպանում:

Սակայն այնպես էլ չէ, որ բոլոր կատանաները աղբ էին: Ամենևին: Իրականում հարուստ տները ու սյոգունները կարող էին իրենց թույլ տալ պատվիրել կատանաներ, որոնց պողպատի պարունակության մեջ մոլիբդենային ավազ կար, ինչը դրանք ավելի պինդ ու ամուր էր դարձնում:

Կատանաները իրապես լավ զենք դարձան արդեն խաղաղ ժամանակներում, երբ ժամանակ կար դրանք հղկելու, մանրակրկիտ սրելու և ավելի որակյալ մետաղներ հայթայթելու համար: Բայց դե այդ ժամանակ էլ կատանաներն ավելի շուտ պատկանելիություն ցույց տվեղ տարբերանշաններ էին:

Այս ցուցակում առաջին հորիզոնականը զբաղեցնում է սուսերը, որն ավելի նեղ, բայց ավելի հաստ շեղբ ունի, ունի գրեթե նույն երկարությունը, ավելի բալանսավորված է, և շնորհիվ իր կառուցվածքի՝ թույլ է տալիս ավելի արագ ու թեթև շարժումներ անել՝ օգտագործելով միայն մեկ ձեռքը: Օրինակ Դ՛Արտանիանը սամուրայի հետ մենամարտելու դեպքում կունենար ակնհայտ առավելություն:

Հաջորդը մեկուկեսձեռանի թուր-բաստարդն է, որը նույն այն ժամանակաշրջանում, ինչ ճապոնացիները բզբզում էին իրենց կոր թրով, այդքան տարածված էր միջնադարյան Եվրոպայի ասպետների մոտ: Սա արդեն ավելի ծանր զենք է, որը, որպես կանոն, օգտագործում էր հեծելազորը: Որպեսզի հարված ուժն ավելի ուժեղ լիներ, թրերի բռնակները երկարացված էին, ինչը թույլ էր տալիս ավելի մեծ ուժ գործադրել հարված կատարելիս՝ կիրառելով երկրորդ ձեռքը:

Ցուցակը կարելի շարունակել ու շարունակել՝ ընդգրկելով թուրքական յաթաղանը կամ կազակների շաշկան, սակայն, կարծում եմ, արդեն հասկանալի է, որ կատանան ավելի շատ գրավում է իր էկզոտիկությամբ, քան ռեալ մարտական կիրառության պոտենցիալով: