Analitik.am-ը գրում է.
Դպրոցական տարիքում մեզանից յուրաքանչյուրն է գրել շարադրություններ և բոլորս ենք հիշում՝ որքան դա տանջալի ու ձանձրալի էր: Հավանաբար կարելի է միայն պատկերացնել, թե ինչպես են ծիծաղել մեր ուսուցիչները՝ կարդալով մեր զավեշտալի պատմությունները:
Օնեգինը շատ էր սիրում Բայրոնին, այդ պատճառով էլ կախել էր իր գլխավերևում:
Պիեռը աշխարհիկ մարդ էր, այդ պատճառով էլ թրջվում էր հոգիներով:
Լերմոնտովը մահացել է Կովկասում, բայց դրա համար չէ, որ նա սիրում էր Կովկասը:
Բակ մտան 2 ձիեր: Նրանք Տարաս Բուլբայի որդիներն էին:
Լերմոնտովը ծնվել է գյուղում տատիկի տանը, երբ նրա ծնողները ապրում էին քաղաքում:
Չացկովի հայրը մահացել է մանուկ հասակում:
Ռոստովները 3 աղջիկ ունեին՝Նատաշան, Սոնյան և Նիկոլայը:
Խուլ ու համր Գերասիմը չէր սիրում բամբասանք և ասում էր միայն ճշմարտությունը:
Միխայիլ Լերմոնտովի հետ ես ծանոթացել եմ մանկապարտեզում:
Գերասիմը ուտում էր 4-ի փոխարեն, բայց աշխատում էր մենակ:
Տարաս Բուլբայի տղաները եկան և սկսեցին ծանոթանալ նրա հետ:
Գերասիմը լքեց Տատյանային և գտավ «մումու» կոնֆետին:
19-րդ դարի բանաստեղծները հեշտ խոցելի մարդիկ էին, նրանց հաճախ էին սպանում մենամարտերի ժամանակ:
Կուրսանովը նստել էր թփուտներում և այն ինչ պետք չէր, տեսավ:
