Life.panorama.am-ը գրում է.
Երկարատև քաղցը հանգեցնում է նրան, որ օրգանիզմը սկսում է «ուտել» սեփական մկանները: Սա ֆիզիոլոգիայի տեսանկյունից ողջամիտ լուծում է, քանի որ մկանները սպառում են էներգիայի մեծ մասը: Ճարպերը հալվում են այն ժամանակ, երբ մկանների հիմնական մասը հյուծվում են:
Քաղցի ժամանակ մկաններում եղած ճարպերը և ամինաթթուները չեն քայքայվում մինչև ինքնուրույն պարզ մթերքների մակարդակը: Օրգանիզմը լցվում է թունավոր նյութերով, իսկ մաշկը ացետոքացախաթթվի կուտակման արդյունքում սկսում է բուրել ացետոնի հոտով:
Քաղցած մնալու ևս մեկ բացասական կողմը` ատերոսկլերոզն է: Օրգանիզմը սպառում է իր ճարպերը, սակայն որպեսզի դրանք լյարդ տեղափոխի «մշակման» համար, անհրաժեշտ են սպիտակուցներ, որոնք չեն բավարարում: Արդյունքում ճարպը պարզապես մնում է անոթների պատերին:
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ
