Հայ սպայի կոչը. Ես կոչ եմ անում, միայն Վեհերի՜ն, ովքեր լա՛վ գիտեն ճախրե՜լ արծվի պես ․․

Ես կո՛չ եմ անում, միայն Վեհերի՜ն, ովքեր լա՛վ գիտեն ճախրե՜լ ԱՐԾՎԻ  պես ․․ եկեք միանանք, և այնպես անենք, որ  ՀԱՅՈՑ ԵՐԿՐՈՒՄ, ինչպես, որ առաջ՝ լոկ հանգրվանեն ԱՐԺԱՆԻ՛  մարդիկ, որ ասպետական բարքե՛րը տիրեն, որ մեր սրբազան, ՆԱԻՐՅԱՆ կանանց հարգեն ու պաշտեն մաքրությա՛ն համար․․․

  Եթե հարկ լինի՝ ՊԱՅՔԱՐ կմղենք, ՄԵ՛ՆՔ մարտունա՛կ ենք, ԴՈՒ՛Ք էլ լավ գիտեք։ Թե ՄԵՐ շարքերում ՇԱԿԱԼ  կա ապրող՝ ՄԵ՛ՆՔ  կսատկացնենք դրան հաճույքով․․․․ ՄԵ՛ՆՔ կուլ չենք գնա ոչ մի հարվածի։ ԹԵՐԹԵՔ ՊԱՏՄՈՒԹՅԱՆ ԷՋԵՐԸ՝ ՀԱՅԻ, ու կհամոզվեք, որքան ԵՆՔ ԶՈՐԵ՜Ղ, ՈՐՔԱՆ ԵՆՔ ՀՊԱ՜ՐՏ ԵՎ ՈՐՔԱՆ ԱՐԻ՜․․․

***

Տասնմեկ տարի ապրած նեղ կյանքով՝

Դեռ էլի ունեմ, դեռ կապրեմ ցավով,

Միայն իմ ազգը, Հայաստանը մեր`

Լինի բարգավաճ, լինի ապահով,

Որ հանգիստ քնեն ծնողները` մեր,

Որ բալիկները խաղան, վազվզեն,

Որ, որպես ծնող՝ ամեն մի անհատ,

Լինի համոզված, որ ոչ մի անգամ

Ոսոխը արդեն, սրի փոխարեն`

Մեզ չի ջախջախի, ավելի զորեղ

Եվ սարսափելի զենքերով` ահեղ,,,,

Եվ հանուն դրա` անձնական կյանքից

Զուրկ եմ չափազանց, և չկա ոչինչ,

Որը ցնծություն, նույնիսկ մի չնչին`

Կտա իմ տվայտ և քարե սրտին ։

Ամառ, թե ձմեռ` նույն համազգեստով,

Ամառ, թե ձմեռ, միայն կարոտով,

Ուզում եմ մի պահ շեղվել այդ կյանքից,

Կարոտս առնել, ինձ թանկ անձանցից,

Որոնք հեռվում են ապրում` չափազանց,

Որոնց տեսնում եմ տարին մեկ անգամ,

Որոնք դեռ անմեղ, անպիղծ օրրանից

Միշտ խնամել են, գուրգուրել են ինձ...

Համակերպվել եմ սպայական կյանքին,

Զինվորներիս հետ` զինված, տակավին,

Սահմանն ենք պահում, այնպես հուսալի,

Այնպես աչալուրջ, այնպես քաջարի,

Որ երկյողապատ, մեր ստոր թշնամին`

Չի համարձակվում ձեռնարկել քայլեր,

Որոնց պատճառով կդառնան դիակ,

Ե՛ս, որոնց լեշը կփռեմ անձամբ,

Կամ էլ աներկյուղ զինորներիս հետ։

Բարձրաբերձ, ճաղատ լեռներում քամին`

Այնպես ուժեղ է սուլում օր օրի,

Եվ երբեք-երբեք այն դադար չունի,

Այն շատ հեշտությամբ, նույնիսկ մեծ մարդուն`

Կքշի անգամ, կտանի հեռու,

Եվ ցած կնետի անդունդով ի վայր․․․

Իսկ ստորոտներին`ցցված, կան ժայռեր,

Եվ մարդուն ծածկող ձնե ճահիճներ...

Վտանգն է մեզ հետ քայլում համաքայլ,

Դա մեզ չի հոգում, ի՞նչ է մեզ համար․

Ցրտահարվելուն սովոր ենք բնավ,

Իսկ լամպի լույսին լինում ենք ուրախ,

երբ արդեն խավար, մթի սավանով

Գիշերն է իջնում, մեզ ողջունելով՝

Սովոր ենք լսել շնագայլերի

Ոռնոցները չար, որոնք դժոխքի,

Կարծես, սիմֆոնիա լինեն, գարշելի...

Որոնց ուզում եմ հատ առ հատ խեղդել,

Որոնք գիրատիչ չեն կարող լինել,

Ինչպիսին որ ես վաղուց եմ դարձել....

Իսկ Երևանում, անցկացվում են մերթ

Շքերթներ`շեղված արվամոլների,

Ինչ է, կորե՞լ են՝ չկան լավ տղեք,

Ովքեր, որ ներսու՛մ պետք է պայքարեն,

Ովքեր , որ պետք է հատ առ հատ  նրանց՝

Նեխած դիերը հենց տեղում փռեն...

Բա երեսներիդ, ինչպե՞ս չթքեմ

Այդ հանուն ձե՞զ ենք այնտեղ՝ սահմանում,

Անգութ թշնամուն օդերով հանում,

Որ հանկարծ մի օր, մոլորված չգան,

եղեռն չսարքեն աչքերիդ առաջ․․․

 ***

ապրում ես ներկադ՝ այն կույրի նման,
ով բան չի տեսնում, այլ, լոկ իր մտքում՝
անցյալը պահած, խայտաբղետ, չքնախ,
չի էլ նկատում ՝ ինչպե՜ս ծերացավ,
թե իր թավ ձայնը, ո՜նց խռպոտ դարձավ,
թե ճերմակ մաշկն՝ իր, նրբագեղ ու թավ՝
ինչպե՜ս կնճռոտվեց, փոխվե՜ց, կոպտացա՜վ,
նստած ես այնպե՛ս, մտքերում թաղված,
կարծես հենց քե՛զ է լուծելու համար՝
տրվել ողջ հոգսը՝ ամբողջ աշխարհի:
սակայն հայացքդ՝ թվում է, դատարկ,
ամայի, լքված, հանդերի նման,
որոնք մուրում են պարզկա երկնքից,
որպես կարեկցանք՝ անձրևի կաթիլ…
դու՝ հուսալքված, նաև ձեռնունայն,
դեռ  համոզում ես ինքդ քեզ, շարունակ,
որ դպրոցական տարիքում կորցրած՝
այն հիանալին, կգտնես դարձյալ
և հավատում ես խելառի նման,
որ նույն ջահելն ես՝ տաքարյու՜ն, կայտա՜ռ,
որ քո՝ հալումաշ, նաև կոտրված,
սիրտը կարող է վերստին խնդա՜լ
և զարկել ուժգի՛ն, ինչպես այն պահին՝
երբ հանդգնեցիր առաջին անգա՜մ՝
դառնալ սիրահա՛ր՝ կամա՜-ակամա՜…
սակայն ողջ կյանքում, չի՛ դիպչի սրտիդ՝
նման պայծառ սե՛ր, նման վա՛ռ վտի՛տ՝
ինչպիսին սերն էր քո՝ վեհ, առաջի՛ն..
թե՞ դու կարծում ես՝ հիմարի նման,
որ դու վերստին, հերթական անգամ՝
մեկ այլ Առաջին՝ սիրո՞վ կայրվես…
նախ դա առաջին չի՛ կարող կոչվել,
կկոչվի երկրո՛րդ, երրո՛րդ կամ չորրո՛րդ,
թող, հարյուրերո՛րդ կամ հազարերո՛րդ…
 կա մի ասացվածք՝ կուզես՝ ընդունիր.
առաջին սիրուց ավելի զորեղ, և ավելի թանկ,
համոզվա՜ծ եղիր՝ աշխարհում չկա՛,
չկա՜ ո՛չ մի  տե՜ղ, որտեղ էլ փնտրես,
երբեք չե՛ս գտնի, որքա՜ն էլ ուզես:
գուցե քեզ համար, թանկագին եղբայր,
 չկա քու՛ն, հանգի՛ստ, ժա՛մ ու պատարա՛գ,
գուցե դժբա՞խտ ես, հենց այդ պատճառով,
դու չես նկատել, այն ժամանակից,
թե որքան ջուր է, մինչ օրս հոսել,
որ քո իմացած լավ ու վատ մարդիկ՝
այնպես են փոխվել՝ էլ  չես ճանաչի՜:
ժամանակներն են նրանց հետ փոխվել,
դու էլ ես փոխվել, ասեմ իմացիր…


***

^{ՏՂԱՄԱՐԴ ԵՂԻ՛Ր, ԵՐԲԵ՛Ք ԹՈՒՅԼ ՍԵՌԻՆ՝
ՈՉ ՎԻՐԱՎՈՐԻ՛Ր, Ո՛Չ ԷԼ ՆԵՂԱՑՐՈՒ,
ԹՈՂ ԿԻ՛ՆԴ ԼԻՆԻ, ԹԵԿՈՒԶ ՍԻՐՈՒՀԻ՛Դ՝
ՀԱՍԿԱՑՐՈՒ՛ ՆՐԱՆ, ՆԱև ՀԱՍԿԱՑԻ՜Ր ․․․
ՆՐԱ  ՍԽԱԼԸ, Ո՛Չ ԹԵ ՆԵՆԳԱԲԱՐ՝
ԽՍՏԱԳՈԻ՜ՅՆ ՁևՈՎ ԴՈՒ ԴԱՏԱՊԱՐՏԻ՛Ր,
ԱՅԼ ՁԳՏԻ՛Ր ՇՏԿԵ՜Լ, ՈՐ ՆԱ ՀԱՍԿԱՆԱ՜,
ՉԷ, ՈՐ ՄԱՆԿԱՆ ՊԵՍ՝ ՇԱՏ ՓԽՐՈՒ՜Ն Է ՆԱ ։
ԴՈՒ ՆՐԱ ՎՐԱ ՁԵՌՔ ԲԱՐՁՐԱՑՆԵԼՈՎ,
ՄԻ ԿԱՐԾԻՐ, ԵՐԲԵՔ, ՈՐ ԿԲԱՐՁՐԱՆԱՍ.
ՉԷ ՈՐ ՔԱՂՑՐԻԿԴ, ՏԵՍՆՈՒՄ Է ՔՈ ՄԵՋ՝
ՈՉ ԹԵ ՉԱՐ ԴԱՀԻՃ՝ ԱՅԼ  ՎԵՀ ԱՐՔԱՅԱ՜ԶՆ,
ՈՐԸ ԿՈՉՎԱԾ Է, ՑԱՆԿԱՑԱԾ ՊԱՀԻՆ՝
ԻՐԵՆ  ՊԱՇՏՊԱՆԵԼ, ԱՄԵՆ ՉԱՐԻՔԻՑ։
ՉԷ՞ ՈՐ  ՄԱՆԿԱՆ ՊԵՍ ՆՈՒՐԲ Է  և ՔՆՔՈՒՇ,
ՆՐԱՆ ՓԱՅՓԱՅԻՐ ԱՄԵ՛Ն ԺԱՄԱՆԱԿ,
ՑՈՒՑԱԲԵՐԵԼՈՎ ՄԻԱ՛ՅՆ ՔՆՔՇՈՒԹՅՈՒՆ,
ՀՈԳԱՏԱՐՈՒԹՅՈՒ՜Ն, ԲԱՑԱՌԻԿ ԽՆԱ՜ՄՔ,
ԾՆՈՂԻ ՆՄԱՆ ԵՂԻ՛Ր ՍԻՐԱԼԻՐ,
ՄԻ՛ ՓՈՐՁԻՐ ԵՐԲԵՔ ՆՐԱՆ  ՑԱՎԵՑՆԵԼ։
ՄԻՇՏ ԱՊԱՑՈՒՑԻ՛Ր, ՈՐՊԵՍ ՏՂԱՄԱՐԴ,
ՈՐ ՆԱ ՄԻԱ՜ԿՆ Է, ՈՐ ԵՐԲԵ՛Ք ՆՐԱՆ՝
ՉԵ՛Ս ԴԱՎԱՃԱՆԻ, Ո՛Չ ԷԼ ԿՈՒՐԱՆԱՍ,
ԱՅՆ ՀԻԱՑՄՈՒՆՔԸ, ՈՐ  ՔՈ ՆԿԱՏՄԱՄԲ,
ՆԱ  ԶԳԱՑԵԼ Է ԱՆՄԵՂ ՀՈՒՅՍԵՐՈՎ՝
ՄԻ ԱՐԱ ԱՅՆՊԵՍ, ՈՐ ՀՕԴՍ ՑՆԴԻ
ՄԻ՛ ԱՐԱ ԱՅՆՊԵՍ, ՈՐ ՓՈՒՉ ԲԱՆԵՐԻՑ՝
ՁԵՐ ՄԻՋԵՎ ՀԱՆԿԱՐԾ ԱՆԴՈՒՆԴ ԳՈՅԱՆԱ ։
ԹԱԳՈՒՀԻ՛Ն Է  ՔՈ,  ՆՐԱՆ ԸՆՏՐԵԼԻՍ՝
ԴՈՒ ԽՈՍՏԱՑԵ՛Լ ԷԻՐ՝  ԹԵ՛ ԵՐՋԱՆԿՈՒԹՅՈՒՆ,
ԹԵ՛ ՀԵՔԻԱԹԱՅԻ՜Ն ՄՈԳԱԿԱ՜Ն ԱՇԽԱՐՀ
ԴԵ՛, ԱՅՆՊԵՍ ԱՐԱ՝ ՆՐԱՆ ՉԹՎԱ՛,
ՈՐ ԴՈՒ ԽԱԲԵ՛Լ ԵՍ, ՈՐ ԱՅՆՔԱ՛Ն ՉԿԱՍ՝
ՊԱՀԵ՛Լ ԽՈՍՏՈՒՄԴ՝ ԱՆՑՅԱԼՈՒՄ ՏՎԱԾ,
ԵԹԵ ԱՅՍՊԻՍԻ ԼԻՆԵՍ ՏՂԱՄԱ՛ՐԴ,
ԱՊԱ ՔՈ ԿՈՂՔԻՆ ԿԼԻՆԻ ՄԻԱ՜ՅՆ՝
և ՀԱՎԱՏԱՐԻ՛Մ, և ՇԱ՜Տ ՆՎԻՐՎԱ՛Ծ՝
ՈՒՇԻ՛Մ, ԽԵԼԱՑԻ՛, ՉՔՆԱ՜Ղ ԹԱԳՈՒՀԻ․․․
ԻՍԿ ԴՈՒ՝ ՆՐԱՆՈՎ, ԿԵՆՍՈՒՐԱԽ ՈՒ ՎԵՀ
ԵՐՋԱՆԻ՜Կ, ՇՔԵ՜Ղ, ՀՊԱ՜ՐՏ ԹԱԳԱՎՈՐ:}