Սպայական ռոմանտիկա...

Չնայած նրան, որ բանակի մասին հաճախ բացասական ինֆորմացիաներ են մեզ հասնում՝ պարզվում է՝ կան նաև շատ ու շատ դրական կողմեր, քանի որ զորամասերում անց են կացվում   մի շարք կուլտուր լուսավորչական միջոցառւմներ, որի շնորհիվ զինծառայողներին ընձեռվում է հնարավուություն՝ ծառայության հետ մեկտեղ, նաև զբաղվել մշակութային գործունեությամբ․․․․ ձեզ ենք ներկայացնում սահմանակին զորամասերից մեկի սպա՝ ավագ լեյտենանտ Վահե Արթուրի Գրիգորյանի ստեղծագործություններից...

***

Գնում եմ հիմա, էլ ետ չեմ նայի,

նույնիսկ եթե ինձ, հորդառատ ողբով,

ետ կանչես քեզ մոտ՝ ես չեմ շրջվի,

այսօր էլ կանցնի, դեռ տաք ես հիմա,

բայց ձմեռներն են արդեն մոտենում,

դրանք անգութ են, խիստ են ու դաժան,

 ոչ ունեն հոգի, ոչ խիղճ, ոչ մի բան․․․․

սառնամանաիք են սփռում ամենուր,

ինձ կկարոտես, ինձ կցանկանաս,

կմրսես, սակայն, հեռվում կլինեմ․․․

իսկ երբ , որոշես, քո ձեռքով կոտրած,

մեզ կապող փոքրիկ կամուրջը շինել՝

շատ ուշ կլինի, ինքդ էլ գիտես,

որ տաշած քարը գետնին չի մնա․․․

 

***

ՄՈՌԱՑԻՐ, ԱՆՑԱՎ ԱՄՌԱՆ ՇՈԳԻ ՊԵՍ՝

ԱՅՆ ԵՐԱՆԵԼԻՆ, ՈՐ ՏԱԼԻՍ ԷԻ ՔԵԶ,

ՀԻՄԱ ԱՇՈՒՆ Է՝ՉԵՆՔ ԳՏՆԻ ԻՐԱՐ,

ՄԵՆՔ ԲԱԺԱՆՎԵՑԻՆՔ՝   ԱՐԴԵՆ ՀԱՎԻՏՅԱՆ․․․․

ՈՒԶՈՒՄ ԷԻՐ ՓՈՐՁԵԼ, ՈՒԶՈՒՄ ԷԻՐ ԽԱՂԱԼ՝

ԴԵ ԱՍԱ ՏԵՍՆԵՄ, ՈՒԶԱԾԻԴ ՀԱՍԱ՞Ր,

ԴԱ ՔԵԶ Ի՞ՆՉ ՏՎԵՑ, ԹԷ ԻՆՉԻ՞Դ ԷՐ ՊԵՏՔ,

ԱԽՐ ԴՐԱՆԻՑ  Ի՞ՆՉ ՇԱՀ ԴՈՒ  ՈՒՆԵՅԻՐ․․․

ՄՈԼՈՐՎԱԾ  ԷԻՐ ԴՈՒ՝ ԹՈՎՔԻ ԱՄՊԵՐՈՒՄ,

ԹԵ ԻՄ ՀՄԱՅՔԻՑ  ՀՕԴՍ ԷԻՐ ՑՆԴՈՒՄ

և ՀԱՎԱՏԱԼՈՎ , ՀԻՄԱՐԻ ՆՄԱՆ,

ՈՐ ԵԶԱԿԻՆ ԵՍ, ՔՈ ՊԵՍԸ ՉԿԱ,

ՈՒ ՔԵԶ ՉԻ ՍՊԱՌՆԱ , ՈՐ ՔԵԶ ԿԼՔԵՄ,

ԴՈՒ ԱՌԽԱՅՆԱՑԱԾ ՈՒԶԵՑԱՐ ՓՈՐՁԵ՞Լ

և ԱՆՏԱԿՏԱՆԱ՞Լ, ԿՏՈՒՑԴ ՑՑԵ՞Լ․․․

ԱՀԱ և ԺԱՄԸ ԴԱՌԸ ԲԱԺԱՆՄԱՆ,

ԻՆՁ ԷԼ ՉԵՍ ԼՍԻ, ՈՉ ԷԼ ԿԻՄԱՆԱՍ,

ԹԵ ՔՈ ՀԱՍԱՐԱԿ, ԱՆՀԵԹԵԹ ԿՅԱՆՔՈՒՄ,

ԻՆՉ ՀՍԿԱ ԿՈՐՈՒՍՏ ՈՒՆԵՑԱՐ ՄՌՈՒ․․․

ԻՆՁ ՊԵՍ ՔԵԶ ՈՉ ՈՔ ՉԻ ՍԻՐՐԻ ԵՐԲԵՔ,

ՈՉ ԷԼ ԿԳՏՆԵՍ՝ ԻՆՁ ՆՄԱՆ ԱՍՊԵՏ․․․

ԷԼ ԵՏ ՉԵՄ ՆԱՅԻ, ԺԱՄԱՆԱԿ ՉՈՒՆԵՄ,

 ԻՆՁԱՆԻՑ ԼԱՎԻՆ , ԴԺՎԱՐ ԹԵ ԳՏՆԵՍ՝

ՍԱԿԱՅՆ ԵՍ,  ԲԱԼԻԿ, ՔԵԶԱՆԻՑ ԼԱՎԻՆ՝

ՕՐՎԱ ՄԵՋ ՏԱՍԸ ԿԱՐՈՂ ԵՄ ԳՏՆԵԼ )))

***

ՎԱՂԱՄՈՒՏ  ԱՇՈՒՆ՝  ՍԱՌՆՈՐԱԿ  ՇՆՉՈՎ

ԱՄՌԱՆ ՏԱՊԵՐԸ՝ ՄԻՋԻՍ, ՊԱՂԵՑՐՈՒ,

ՍՐՏԻՍ ՄԱՂԱԼԸ ԿՈՉՎԱԾ ԵՍ ՇԻՋԵԼ,

ԿԱՄ ԷԼ ՆՈՐ ԲՈՑԵՐ ԱՅՆՏԵՂ ՀԱՆԵԼՈՒ,

ԱՇՈՒՆ , ՉՆԱՅԱԾ ԴԱՀԻՃԻ ՆՄԱՆ,

ՔՈ ԼԱՎՆ ՈՒ ՎԱՏԸ ՊԱՏԻԺ ԵՍ ԴԱՐՁՐԵ՛Լ,

ՍԱԿԱՅՆ ԱՅՍ ԱՆԳԱՄ ԱՆԳՈՒԹ ՄԻ ԵՂԻՐ,

ԳՈՆԵ ՄԵԿ ԱՆԳԱՄ, ԽՆԴՐՈՒՄ ԵՄ ԱՇՈՒ՜Ն

ՇԵԿ ՏԵՐևՆԵՐԻԴ ՈՒ ՔԱՄՈՒ ԲՌԱՆԾ,

ԹՈՂ, ՈՐ ՎԱՅԵԼԵՄ ՊԱՐԸ՝ ՀԻՍՔԱՆՉ,

ԱՌԱՆՑ ԴԱՌՆԱԳԻՆ  ՀՈՐԴ ԱՐՑՈՒՆՔՆԵՐԻ,

ԱՌԱՆՑ ՄԵՐԿԱՑԱԾ ԵՎ ՑԱՎՈՂ ՍՐՏԻ

ԵՎ ԱՌԱՆՑ ԴԺԲԱԽՏ ՔԱՐԿՈԾՎԱԾ ՀՈԳՈՒ․․․

ԱՇՈՒ՛Ն ԵՍ ՆՐԱՆ ԳՏԵԼ ԵՄ ԱՀԱ,

ԱՅՈ՛, ՎԵՐՋԱՊԵ՛Ս, ԱՅՆՊԵՍ ՊԱՏԱՀԵՑ,

ՈՐ ԻՄ ՄՈՒԹ ՃԱՄՓԻՆ,ՈՐՊԵՍ ՎԱՌ ՃՐԱԳ ,

ՆԱ՛ Ի ՀԱՅՏ ԵԿԱՎ ԵՎ ԼՈՒՍԱՎՈՐԵՑ․․․

ԽՆԴՐՈՒՄ ԵՄ ԱՇՈՒ՛Ն՝ ՇԱՏ ՓԽՐՈՒՆ Է ՆԱ,

ԱՍՏՎԱԾ ՉԱՆԻ, ՀԱՆԿԱՐԾ ՔՈ ՇՆՉԻՑ՝

ՆՈՒՅՆԻՍԿ ՏԱՏԱՆՎԻ, ԿԱՄ՝ ՄՐՍԻ ԱՆԳԱՄ,

ԵՍ ՔԵԶ ԿՊԱՏՌԵ՛Մ, ՏԵՐևՆԵՐԴ ՝ՇԵԿ ,

ԿԴԱՐՁՆԵՄ ՄՈԽԻ՛Ր, ՀԵՏՈ՝ ԹՈ՛Զ-ԴՈՒՄԱ՜Ն,

ՈԽՍ ԿՀԱՆԵՄ, ՔԵԶ ԽԵԼՈ՛Ք ՊԱՀԻ,

ԵԹԵ ՓՈՔՐԻԿՍ, ՀԱՆԿԱՐԾ ՆԵՂՍՐՏԻ․․․