Kinoashkharh.am-ը գրում է.
Ռեժիսոր Արշակ Զաքարյանն առաջին ֆիլմը` «Երևան, իմ քաղաք», նկարել է 43 տարեկանում: Նկարահանել է նաև հայոց բանակի թեմայով մի քանի հոլովակներ, անդրադարձել վճարովի ավտոկանգառներին և այլն: Իսկ առաջին գեղարվեստական կարճամետրաժ խաղարկային ֆիլմը եղել է «Կինը», որն արժանացել է մրցանակների Հայաստանում և Լեհաստանում: Նա վերջերս նկարահանեց նաև «Բոյկոտ-2» կարճամետրաժ ֆիլմը, որը կրկին արծարծում է նախորդ «Բոյկոտ»-ի թեման: Այն ներկայացնում է ինքը` հեղինակը:
Մտահղացումը
Ֆիլմի գաղափարը շատ վաղուց էր առաջացել: Ինչ-որ տեղ կարդացի, որ Թուրքիան հայերից ստացած ամբողջ եկամտի չափով ռազմական օգնություն է տրամադրում Ադրբեջանին: Դրան գումարվեց ընկերներիցս մեկի տանը հյուրերից մեկի արտահայտությունը. «Կնիկս ամսվա կեսը ստեղ ա, կեսը Թուրքիայում, իրա նման էժան ոչ մեկ ապրանք չի կարա բերի»: Եվ պատմությունը, որ ինքը ՙդախլի հետևը՚ կնոջ բերած ապրանքն է ծախում, քանի դեռ կինը Թուրքիայում է: Բարկությունից ծագեց այդ մտահղացումը:
Նպատակը
Ֆիլմի հիմնական նպատակը տեղական արտադրության խթանումն է: Մենք` որպես երկիր, կկործանվենք, եթե հույսներս դնենք միայն առուծախի, այսինքն` չարչիության վրա: Երկրորդը, իհարկե, զգոնության կոչն է մեր հայրենակիցներին և առաջին հերթին կառավարությանը: Մի երկրի նկատմամբ, որը մեզ պաշտոնապես անօրինական շրջափակման մեջ է պահում արդեն 19 տարի, պետք է «էմբարգո» կիրառվի մեր իշխանության կողմից, այսինքն` պետք է պաշտոնապես արգելել այդ երկրի արտադրության որևէ ապրանքի ներկրումը Հայաստան, գոնե մինչև նրանք բացեն սահմանը:
Արձագանքները
Թուրքիան և Ադրբեջանը ֆիլմի ցուցադրումից անմիջապես հետո սկսեցին ուղղակի հարձակում իմ կայքերի վրա: «Յութուբ» ընկերությունը նույնիսկ փակեց իմ հաշիվը իրենց մոտ: Ես ստիպված էի դատի տալու զգուշացում ուղղել «Յութուբին», որից հետո նրանք վերանայեցին և վերաբացեցին իմ հաշիվը: Ինձ համար ավելի ցավալի էին մեր թրքասեր հայրենակիցների արձագանքները, որոնք, իհարկե, մեծամասնություն չէին կազմում, բայց միևնույն է, դա վտանգավոր թիվ էր տոկոսային առումով:
Նախնական տվյալներով` մոտ կես մլն մարդ արդեն դիտել է այս ֆիլմը, այն ցուցադրվում էր ԱՄՆ-ի հեռուստատեսությամբ օրը 4 անգամ:
Վերջերս տեղեկացա, որ «Ազգային կինոյի զարթոնք» կինոկենտրոնը «Բոյկոտ» ֆիլմին շնորհել է «Ազգային կինո» մրցանակը: Ես չգիտեմ ովքեր են այդ մարդիկ, որ ինձ արդեն երկրորդ անգամ են մրցանակ շնորհում, բայց անչափ շնորհակալ եմ նրանց գնահատականի համար: Ինձ համար նման անակնկալ մրցանակներն այն մարդկանցից, որոնց չեմ ճանաչում և չեմ էլ դիմել, ավելի թանկ են, քան որևէ փառատոնի մրցանակը:
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ այստեղ