Հայ-ադրբեջանական բանակցություններն անցնող շաբաթվա ընթացքում կրկին ակտիվ փուլ մտան․ նախ Մյունխենի խաղաղության կոնֆերանսի շրջանակներում միմյանց հետ հանդիպեցին Իլհամ Ալիեւն ու Նիկոլ Փաշինյանը։ Այդ հանդիպման կազմակերպիչը Գերմանիայի կանցլեր Օլաֆ Շոլցն էր, ով հայ- ադրբեջանական հարաբերությունների հարցում մինչ այժմ որեւէ դերակատարում չէր ունեցել, մեծ հաշվով՝ Գերմանիան էլ, որպես պետություն, նախկինում այդ հարցում չկար․ ո՛չ ԵԱՀԿ համանախագահող երկիր է եղել, ո՛չ էլ երբեւէ զբաղվել է այդ հարցով։ Այնուհետեւ նաեւ տեղի ունեցան ՀՀ ԱԳ նախարար Արարատ Միրզոյանի ու Ադրբեջանի նրա գործընկեր Ջեյհուն Բայրամովի հանդիպումները Գերմանիայի ԱԳ նախարար Անալենա Բերբոքի քավորությամբ։ Այսինքն՝ այս պահի դրությամբ հայ- ադրբեջանական բանակցությունների հարթակ է դառնում Գերմանիան, որը հավաքական Արեւմուտքի մի մասն է։

Բանն այն է, որ նախկինում Գերմանիան հրաժարվում էր արեւմտյան հարթակից՝ նախընտրելով Հայաստան-Ադրբեջան երկկողմ ձեւաչափը՝ առանց միջնորդների, սակայն Ռուսաստանի միջնորդությանն էլ առանձնապես դեմ չէր։ Հնարավո՞ր է, որ Արեւմուտքն Ադրբեջանին ստիպել է գալ Հայաստանի հետ բանակցությունների հենց իր հարթակում, օրինակ, հնարավո՞ր է, որ Ադրբեջանի վրա ազդել է ԵԽԽՎ-ի որոշումը՝ Ադրբեջանի պատվիրակությանը 1 տարով իրենց շարքերից հեռացնելու վերաբերյալ։ Գերմանիայում ՀՀ նախկին դեսպան Արմեն Մարտիրոսյանի կարծիքով՝ Ադրբեջանի համար հարթակն առանձնապես կարեւոր չէ։

«Դժվար է միանշանակ ասելը։ Ենթադրում եմ՝ այն տրամաբանությունը, որը մեր բանակցողների մոտ է տիրում․․․, որն է դա` Ռուսաստանի մասնակցությամբ բանակցային ձեւաչափից հնարավորինս հեռանալ, որն ինքնաբերաբար քեզ տեղափոխում է այլ դաշտ, անունը դնենք եվրոպական դաշտ։ Ես չեմ կարծում, որ սա առաջին անգամն է, միշտ էլ սինուսոիդի պես այս երեւույթը եղել է։ Ադրբեջանի դեպքում, ես կարծում եմ, իրենց համար ոչ թե հարթակն է կարեւոր, նրանց համար օրակարգն ու արդյունքներն են կարեւոր։ Հիմա թե ինչ է կատարվում, ինչպես է կատարվում, չեմ կարող դատողություններ անել, տեղեկություններ չունեմ․ երեւի մերոնք իրենց ավելի վստահ ու կոմֆորտ այնտեղ են զգում, իսկ ադրբեջանցիների դեպքում՝ չեմ կարծում, որ մեծ տարբերություն կա։ Եվրախորհրդարանի հայտարարությունը մի բան է, Եվրոպայի գործադիր իշխանությունների հետ աշխատելը մեկ այլ բան է»,- ասաց Մարտիրոսյանը։

Նախկին դեսպանն օրինակներ բերեց, թե ինչպես են եվրոպական երկրների գործադիր իշխանություններն Ադրբեջանի հետ աշխատում։ «Հետաքրքիր զարգացումներ են այնտեղ տեղի ունենում գազի շուկայում։ Ուկրաինայով գազի տրանզիտի պայմանագրերի ժամկետը տարեվերջին կլրանա, եւ ադրբեջանական գազը, չասեմ մեծ դեր է խաղում, սակայն դերակատարում ունի, առավել եւս՝ որոշ երկրների մատակարարման տեսանկյունից, եւ այստեղ երկու տարբերակ կա` մեկն այն է, որ ադրբեջանական գազը Թուրքիայով պետք է գնա, մյուսը՝ մեկ այլ մարշրուտով։ Այնպես, որ իրենց գործադիր իշխանության համար հետաքրքրությունը չի կորել, խորհրդարանի ասածն էլ՝ այդ բանաձեւը, ո՛չ ուզում եմ թերագնահատել, ո՛չ էլ, ճիշտն ասած, դրանով շատ ոգեւորվում եմ։ Մի բան ինձ համար փաստ է ու անժխտելի է․ եթե Ռուսաստանը որոշման լուծման մաս չէ, ապա նա պրոբլեմի մաս է։ Մի ժամանակ, հիշում եք, էլի գնում էին Եվրոպա, այնտեղ բանակցում էին, հետո ինչ-որ մի պահ Մոսկվային կա՛մ տեղեկացնում, կա՛մ, չգիտեմ,  համաձայնեցնում էին։ Այս անգամ եվրոպական ժամանակաշրջանը, բնական է, ավելի երկար պետք է տեւի, որովհետեւ պետք է համահունչ լինի իր հայտարարությունների հետ։ Հիմա ամբողջությամբ ինքը կկարողանա՞ անտեսել ռուսական գործոնը, արդեն, ինչպես ասում են, ինքն է ավելի լավ պատկերացնում վտանգներն ու հետեւանքները»,- պատասխանեց Մարտիրոսյանը։
Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել