Մեր երկրում լրագրություն չկա, լրագրող՝ առավել ևս

Այսօր մամուլի օրն է, ու բոլոր ֆռենդներս, իրար հերթ չտալով, շնորհավորում են լրագրողներին օրվա կապակցությամբ: 
Բայց արդո՞ք մենք ունենք արժանի լրագրողներ, որոնց կարելի է շնորհավորել նման տոնի կապակցությամբ: 
Ես համարում եմ, որ մեր երկրում լրագրություն չկա, լրագրող՝ առավել ևս... 
Մենք կարանք մեր լրագրող ընկերներին շնորհավորենք միմիայն էն ժամանակ, երբ՝ 
1. Շահեն Հարությունյանից հարցազրույց չվերցնեն ու քաղաքական գնահատական չուզեն: 
2. Երբ Արա Աբրահամյանի «մտքի գոհարները» չդառնան օրվա լուր: 
3. Երբ Հանրապետական կուսակցության ներկայացուցիչների անիմաստ նախադասությունները չդառնան օրվա թիվ մեկ թեմա: 
4. Երբ Էմմիի մարդու մազերը չդառնան առանձին նյութի թեմա: 
5. Երբ լրագրողը չգրի էն, ինչ ուզում ա իրա շեֆը: 
6. Երբ քաղաքական գործիչները չվճարեն լրագրողին, ով էլ դրա դիմաց չգրի տվյալ գործչի հակառակորդի մասին վատ թեմաներ: 
7. Երբ լրագրողի գրած նյութը չսկսվի «մեր տեղեկություններով», «Ըստ մեր աղբյուրների» բառակապակցությամբ: 
8. Երբ լրագրողի նյութը բացես ու մեջը տառասխալ չգտնես: 
9. Երբ քնից հելնողին չասեն լրագրող, չտան բեյջ ու միկրաֆոն: 
10. Երբ լրագրողի հարցերի 90 տոկոսը չլինեն միմիայն կցողական՝ դիմացինին ծուղակը քցելու ու իրա բառերով կարդացվող նյութ սարքելու համար:

Ու ընդհանրապես թող ինձ ներեն հայ լրագրողները, բայց իրաաանք էնքաաան բան ունեն դեռ սովորելու, որ եկեք իրենց միմիայն անվանենք «նյութ գրողներ», ոչ թե լրագրողներ:

Հ.Գ. Չոր էր, բայց զատո անկեղծ: