Բիզնեսը բավական լուրջ մոտեցում է պահանջում, նաև՝ հաշվենկատություն և արժեքների վերանայում: Գործընկերների դեպքում յուրաքանչյուր քայլ կարող է դառնալ խնդրահարույց: Life.Panorama.am-ն այսօր զրուցել է երգչուհի Անչոկի հետ, ով արդեն 5 տարի զբաղվում է նաև բիզնես գործունեությամբ: Սպասվող համերգի, գործընկերների հետ հարաբերությունների, անձնական կյանքի և այլ մանրամասների շուրջ՝ հարցազրույցում:
-Այժմ ի՞նչ զբաղվածություն ունեք:
-Առաջնահերթ պատրաստվում եմ մայիսի 2-ին կայանալիք իմ, Նարի Հարությունյանի և Սոսո Պավլիաշվիլիի համերգին: Նաև նոր երգ և տեսահոլովակ եմ պատրաստել:
-2015 թվականը, կարծեք թե ակտիվ գործունեությամբ եք սկսել:
-Այո:
-Անչոկ, Հայաստանում համերգներ շատ քիչ են կազմակերպվում վերջին շրջանում: Պատճառները, կարծում եմ, բոլորս էլ գիտենք. համերգ կազմակերպելը ծախսատար աշխատանք է, ֆինանսական խնդիր են առաջանում: Թա՞նկ կարժենան տոմսերը, կկարողանա՞ք ձեր ներդրած գումարը վերադարձնել:
-Ասեմ, որ մենք գումար չենք ներդրել: Ամեն ինչ կազմակերպել է «Forpostart» ընկերությունը՝ Զառա Մխեյանի գլխավորությամբ: Քանի որ նրա հետ բավական մտերի հարաբերությունների մեջ ենք, կարող եմ ասել, որ տոմսերի գինը սկսվելու է 5000 դրամից: Գուցե մատչելի չի թվում, բայց բացի արտիստներին վճարելուց, բավական մեծ ծախսերն են արվում՝ կապված տեխնիկայի, դրսից եկող աստղերի մնալու վայրի և այլ խնդիրների համար: Այնպես որ, ավելի շատ են 5-10 հազարանոց տոմսերը, քան առավել թանկերը:
-Զառա Մխեյանի անունը, հատկապես Իրինա Ալեգրովայի չկայացած համերգից հետո, շատ է շոշափվում: Նա մարդկանց այնքան էլ վստահություն չի ներշնչում: Չե՞ք մտածում, որ դա կարող է խանգարել նաև Ձեզ:
-Իհարկե, վախ կա: Բայց ես կարող եմ հստակ մեկ բան ասել. ժողովուրդը գուցեև մանրամասներին տեղյակ չէ, բայց պետք է իմանա. երբ դրսից արտիստ են հրավիրում, հոնորարը նախապես են վճարում՝ միչև գովազդներով այդ մասին հայտարարվելը: Այնպես որ, եթե Ալեգրովային գումարը նախապես տրված չլիներ, ապա նա երբեք Հայաստան չէր գա, այդ գովազդը չէր գնա: Հետևաբար, համերգի հետաձգումը կապ չունի գումարային հարցերի հետ: Եվ ես, և Նարին եղել ենք Իրինա Ալեգրովային դիմավորողների շարքում:
-Տեղի արտիստներին նույնպե՞ս նախապես են վճարում, թե՞ ծանոթությունը դեր է խաղում և երբեմն «պարտքով» եք աշխատում:
-Ոչ, իհարկե նախապես են վճարում: Եթե ինձ շատ հարազատ մարդ լինի, միգուցե և անվճա՞ր երգեմ… Բայց, սովորաբար, համերգի գումարը նախապես է վճարվում:
-Վերջին շրջանում Ձեր էկրանային բացակայությունը ինչո՞վ է պայմանավորված:
-Եթե անկեղծ լինեմ, առանձնակի ցանկություն չեմ էլ ունեցել ակտիվություն ցուցաբերելու: Նորից կկրկնվեմ ու կասեմ, որ յուրաքանչյուր արտիստի համար շատ կարևոր են համերգները: Ես երգում եմ կորպորատիվ միջոցառումների, հարսանիքների, ծնունդների ժամանակ, ինչն ընդունված է ամբողջ աշխարհում: Պասիվությունս պայմանավորված էր նաև բալիկիս ծնունդով, հետագայում էլ՝ իմ ակումբի գործունեության զբաղվածությամբ:
-Բայց գո՞հ եք այսօրվա հայկական շոուբիզնեսից, երգերի որակից, ներսում տիրող մթնոլորտից…
-Ես շատ չեմ շփվում, երբեք չեմ եղել «տուսովկաների» մեջ, քանի որ դա չեմ սիրել: Չեմ ցանկանա վատ կարծիք հայտնել: Կասեմ, որ ունենք շատ տաղանդավոր երգիչներ: Միգուցե, երգացանկերն այնքան էլ իմ ճաշակով չեն, դա ճաշակի խնդիր է… Այսօր տեխնիկան հասել է այն մակարդակին, որ ամեն մարդ էլ կարող է երգել, տեսահոլովակ նկարահանել: Նորմալ է ամեն ինչ:
-Անչոկ, հայերն այնքան էլ չեն կարողանում ընկերովի բիզնես անել, միմյանց մեջ հատկապես գումար կիսել: Դուք Նարիի հետ արդեն 5 տարի բավական խաղաղ աշխատում եք, նույնիսկ երրորդ գործընկերոջը՝ Սոսո Պավլիաշվիլիին ներգրավեցիք: Դժվար չէ՞:
-Ասեմ, որ ամեն ինչ սկսեցինք ես ու Նարին, անցանք բոլոր բարդությունները, հաղթահարեցինք: Հինգ տարին փոքր ժամանակահատված չէ և՛ գումար կիսելու, և՛ ընկերական հարաբերությունների ամրությունը ստուգելու համար: Իսկ Սոսո Պավլիաշվիլին այնքան պոզիտիվ, ադեկվատ մարդ է, առանց լրացուցիչ ամբիցիաների, որ նման խնդիր ծագել չի կարող: Ասեմ ավելին, նա ընդհանրապես չի խառնվում նման բաների մեջ:
-Ամեն դեպքում, Ձեր և Նարիի մեջ այս ընթացքում բիզնես-խնդիրներ չե՞ն առաջացել:
-Խնդիրներն այլ տեսակի են. կարող է ակումբի համար որոշենք որևէ բան գնել, նա այլ ճաշակ ունենա, ես՝ այլ: Նման քննարկումներ, փոքրիկ վիճաբանություններ կարող են լինել և ոչ ավելին: Գումարի մասին ընդհանրապես չի կարող խոսք լինել։
-Հայաստանում բիզնես ունենալն իրեն արդարացնո՞ւմ է:
-Մեզ համար շատ հաճելի է ունենալ այս բիզնեսը, քանի որ զբաղվում ենք նաև մեր աշխատանքով՝ մենք երգում ենք մեզ մոտ: Իսկ որպես բիզնես չեմ կարող ասել, որ այսօր արդարացնում է: Քիչ մարդ է մնացել երկրում, եղածն էլ այլ դժվարություններ է փորձում հաղթահարել և ոչ ժամանցի վայրեր այցելել: Հայաստանում մարդկանց ընդհանուր սոցիալական վիճակը ծանր է: Բայց ընդամենը մեկ տարի առաջ սա կարելի էր բիզնես անվանել, բավականին եկամտաբեր աշխատանք էր:
-Փաստորեն, վերջին մեկ տարվա տնտեսական ճգնաժամը Ձեր մոտով էլ անտարբեր չանցավ:
-Այո, չեմ կարող սուտ խոսել:
-Ձեր գործընկերներից Ձեզ մոտ աշխատողներ կա՞ն:
-Իհարկե: Սա շանսոն, ռուսական երաժշտության ակումբ է:
-Անչոկ, այնքան էլ տարածված չէ Հայաստանում շանսոն երաժշտությունը կնոջ շուրթերից: Այդպես չէ՞:
-Նայած, թե շանսոն ասելով ինչ են հասկանում: Ընդհանրապես, շանսոն են կոչվում այն երգերը, որոնք կյանքի մասին են: Սակայն Հայաստանում, չգիտես ինչու, մարդիկ այն խառնում են «բլատնոյ» երաժշտության հետ: Դա այդպես չէ:
-Ձեր որդին քանի՞ տարեկան է:
-7 տարեկան է, փոխադրվելու է 3-րդ դասարան:
-Աշխատանքի ընթացքում ո՞ւմ եք վստահում նրան:
-Փառք Աստծո, այդ առումով խնդիրներ չունեմ: Նրան խնամում են երկու կողմի տատիկները, հորաքույրն ու մորաքույրները… Ես իմ երեխայի հետ սիրում եմ զրուցել, խորհուրդներ տալ, խաղալ ու զբոսնել, բայց դասերը և «խիստ բաժինը» իմ մասով չեն: Որտեղ կա խստություն, ես բացակայում եմ (ժպտում է): Ամբողջ օրը երեխայիս հետ եմ անցկացնում, իսկ երբ երեկոյան պառկում է քնելու, գնում եմ աշխատանքի:
-Կպատմե՞ք Ձեր ընտանիքի մասին:
-Սիրով: Ունեմ հայր, մայր, քույր, ես և բալիկս: Հայրս երիտասարդ տարիքում երաժիշտ է եղել: Ինձ համար արվեստի աշխարհ մուտքը բավական մատչելի էր, քանի որ հայրս ճանաչված էր: Չեմ դժվարացել սովորելու, երգելու և աշխատելու հարցում: Շատերի պես չեմ «կոտրվել»… Մայրս վոլեյբոլի սպորտի վարպես է եղել, շատ խիստ է: Միշտ դեմ էր, որ երգեմ: Բայց բախտս բերեց, բավական լուրջ ճանապարհ անցա… Քույրս ինձանից ավագն է, ավարտել է պոլիտեխնիկը:
-Հրաշալի ընտանիք ունեք, բալիկ, կայացած կին եք, բայց Ձեր կողքին նկատեցի կողակցի բացակայությունը:
- Այո, ամուսնալուծվել եմ: Բայց իմ բալիկն ունի շատ լավ հայրիկ, ինչն ամենակարևորն է:
-Բաժանման պատճառը Ձեր մասնագիտությո՞ւնն էր:
-Երևի թե մասնագիտությունն էլ ինչ որ տեղ կարող էր խանգարել, թեև չեմ ասի, թե այդ ժամանակ ծավալուն գործունեությամբ էի տարված: Այդ ընթացքում սկսեցի պասիվանալ կարիերայի հարցում: Չեմ կարող ասել, թե չափազանց երիտասարդ եմ ամուսնացել: Իսկ այդ դեպքում ավելի ինքնահաստատված ես լինում, կայացած, ոտքի կանգնած ու ուժեղ: Գուցեև, կողքինիդ համար է՞ դժվար դառնում քեզ հետ…
-Ձեր նախկին ամուսինը ի՞նչ մասնագիտություն ուներ:
-Արվեստի հետ կապ չուներ: Բուքմեյքերական ընկերությունում էր աշխատում:
-Ընկերական հարաբերություններն ամուսնությունից հետո հե՞շտ է պահպանել:
-Իհարկե, և պահպանում ենք: Շատ առողջ ու լավ հարաբերություններ ունենք, թեև բոլորը զարմանում են: Սակայն դա ինձ համար նորմալ երևույթ է:
-Չե՞ք մտածում նորից ընտանիք կազմելու մասին:
-Եթե ճիշտն ասեմ՝ դեռ ոչ:
-Իսկ երկրորդ անգամ ընտրություն կատարելիս կա՞ն չափանիշներ, որոնցով կառաջնորդվեք, որպեսզի նորից չսխալվեք:
-Ես չեմ կարող ասել, թե նախորդ անգամ սխալվել եմ: Պարզապես միմյանց չենք հասկացել ու բաժանվել ենք: Չեմ կարծում, որ երկար կմտածեմ այդ հարցի շուրջ… Թեև, կմտածեմ, որ ես ունեմ բալիկ և պարտավոր եմ այնպես անել, որ իրեն չցավացնեմ: Ինքն իր հայրիկին շա՜տ է սիրում:
-Այսինքն, առաջին ընտրողը բալիկն է լինելու… Ձեր ապագա կողակցին շատ լուրջ քննություն է սպասվում:
-(Ծիծաղում է) երևի այդ պատճառով երբեք չեմ մտածել: Այս հարցն առաջին անգամ ինձ տվեցիք, հիմա կսկսեմ մտածել անընդհատ դրա շուրջ:
-Խանդո՞տ եք բնավորությամբ:
-Բոլորովին: Բայց կարող եմ շատ փոքր բանից վիրավորվել ու երբեք չմերվել: Կներեմ, քանի որ բնավորևությամբ շատ փափուկ եմ, բայց չեմ մերվի: Կան բաներ, որ իմ կյանքում տեղ չունեն. դավաճանությունն է, անուշադրությունը…
-Ամուսնության ընթացքում բախվե՞լ եք դրանց հետ:
-Դա արդեն չեմ ասի (ժպտում է):