Մեր հայրենակիցները Արևմուտքից արևմտամետ են, ուկրաինացուց` ուկրաինացի, ռուսաստանցուց` ռուսամետ

Ես ոչ արևմտամետ եմ, ոչ ռուսամետ, ոչ էլ առավել ևս մայդանիստների կողմնակից, սակայն մտահոգված եմ այն իրադարձություններով, որոնք կատարվում են տարածաշրջանում և հատկապես հետխորհրդային պետություններում: Քանի որ դրանք անմիջականորեն ազդում են մեր պետության տնտեսական-քաղաքական իրավիճակի, քաղաքացիների կենսամակարդակի վրա:
Այն, ինչ կատարվեց Ուկրաինայում, Կիևում` նրա «մեյդանում», նրա մարզերում, բոլորս ականատես եղանք: Յանուկովիչի թուլակամության, իրավիճակին չտիրապետելու, գործող օրենքների սահմաններում համապատասխան միջոցառումներ չիրականացնելու, արևմտյան էմիսարների հետ սիրախաղեր սկսելու և ճնշմանը չդիմանալու հետևանքով ավերվեց Կիևի կենտրոնը, «հեղափոխական» ալիքով կատարվեց հեղաշրջում` կրակոցներ, զոհեր, ազգայնամոլականների կողմից դրսևորվող ծեծ ու ջարդի, ծաղր ու ծանակի միջադեպեր, ինքնահաստատման դեմարշներ…
Աշխարհաքաղաքական խնդիրների պայքարում, այս վերադասավորումների պայքարի մասնակից պետությունները թքած ունեն Ուկրաինայի և ուկրաինացիների վրա, և զզվելի է այն երկուստեք պրոպագանդիստական լրատվությունը, մերկացումներն ու փոխադարձ «կոմպրոմատների պատերազմը», որը կատարվում է մեծ ջանադրությամբ և եռանդով: Այս «մեծ պատերազմում» Ուկրաինան, Ուկրաինայի քաղաքացիները ընդամենը գործիք են, խաղալիք այս գերտերությունների ձեռքին:
Ու այս ֆոնին առնվազն տարօրինակ է, որ մեր հայրենակիցներից շատերը, գիտակցելով կամ չգիտակցելով այս ամենը, Արևմուտքից արևմտամետ են, ուկրաինացուց` ուկրաինացի, ռուսատանցուց` ռուսամետ…Գուցե նրանց արտագաղթած հարազատներից Հայաստան ուղարկվող տրանսվերտներն են պատճառը կամ կույր ատելությունը մեր իշխանությունների, այդ երկրները ներկայացնող արժեքների հանդե՞պ...Գուցե…
Արևմուտքը, Ոկրաինայի «հեղափոխական իշխանությունները» լավ գիտակցում են դաշնային պետություն ձևավորելու վտանգը: Նրանք շատ լավ գիտակցում են, որ այն դանդաղ գործունեության ական է, որի գործադրման վահանակը գտնվելու է ռուսների մոտ և այն գործադրելու սպառնալիքը մշտապես դամոկլյան սրի նման կախված է լինելու իրենց գլխին: 
Բայց, իմ կարծիքով, այլ ելք չկա, եթե չեն ուզում մասնատվել, ապա, վաղ թե ուշ, պետք է համաձայնեն դաշնային պետության կազմավորմանը, այլապես կկորցնեն ամեն ինչ, կշարունակվի նույն քաոսը, պերմանենտ մայդանիզմը և Ղրիմի ճակատագրին կարժանանա նաև Արևելյան Ուկրաինան:
Սակայն Ղրիմի և Ուկրաինայի շուրջ ստեղծված իրավիճակի վերաբերյալ տարօրինակ է նաև Եվրամիության երկրորդական երկրների որոշ ղեկավարների, դիվանագետների ծայրահեղական, հրահրիչ մեկնաբանությունները, կարծիքները, իրավիճակի և դրա հետևանքների ոչ ճիշտ պատկերացումն ու գնահատականները: Չեխիայի արտգործնախարարի վերջերս արված հայտարարությունը՝ ՆԱՏՕ-ի զորամիավորումներ տեղակայելու վերաբերյալ, կասկած է հարուցում նրա դիվանագիտական կրթության և պաշտոնին համապատասխանելու մասին: Եթե նման հայտարարություն աներ քաղաքական գործիչը կամ որևէ բարձրաստիճան զինվորական, գուցե հասկանայի, բայց ոչ դիվանագետին…Իսկ կռահելու համար, թե ինչ կլինի նման որոշման դեպքում, ամենևին էլ պարտադիր չէ դիվանագիտական կրթություն ունենալ…
Առանց դրա էլ իրավիճակը պայթունավտանգ է, լարված ու վտանգավոր…Ելքը արագ բանակցությունների սեղանի շուրջ հավաքվելն է, ընդորում` ղեկավարների մակարդակով, ընդորում` շատ արագ ու շատ իրատեսական, առանց պատվախնդրության…