Հոգատար հայրիկը

Լրագրողների հետ զրույցում Գռզոն, կիսվելով հայկական շահի ու այդ շահի առաջմղման մասին իր պատեկացրումներով, հայտարարել էր. «Եթե կա մեկի օգնությունը, որ կարա մեզ օգնի ինչ-որ հարցով, պետք է դիմենք, չամաչենք… Ամեն ինչ պետքա անենք ի շահ Հայաստանի, բայց էդ շահը պետքա ուրիշների հաշվին չլինի, որովհետև չի ստացվի հենց սկսես ուրիշի…Էմոցիոնալ, չի օգնում ինքը…»:

Միաժամանակ սեփական ասելիքն ավելի պատկերավոր դարձնելու համար Սուքիասյանը եվրոպական ընտանքիների փորձն է վկայակոչել. «Ասում են՝մեր խնդիրը ո՞րնա: Էրեխա ենք լույս աշխարհ բերել, պարտավորություն ունենք… Հիմա կգիտակցե՞նք, որ սա երկիրա, պարտավորություն ունենք, որ չմտցնենք այս երկիրը պատերազմական ու շատ այլ խնդիրների մեջ»:

Գռզոյի խոսքերն, անկասկած, հայ-թուրքականի մասին է: Նա կոչ է անում հայերին սեփական շահերը սպասարկել հնարավոինս «ակուռատնի», որ հանկարծ թրքական շահերը չոտնահարվեն: Միայն թե Գռզոն կեղծում է, քանի որ թուրքերն իրականում ոչ թե իրենց ու հայկական շահերի բախումից են խուսափել, այլ՝ երազում տարածաշրջանից Հայաստանը սրբել-տանելու մասին: Գռզոների համար Թուրքիան «իրա համար անշառ» երկիր է, որին պետք է համբուրել ու դնել գլխին, մի քանի «կռուգ» էլ ման տալ, որ բիզնես պարտնյորը գոհ լինի:

Ինչ վեբերում է Հայաստանին, ապա իրականում Գռզոյի ընկալումներում Հայաստանը ոչ թե երեխա է, այլ՝ կթու կով, և դա նա ապացուցել է իր ողջ ապրածով:

Ի գիտություն գռզոների՝ հայ ժողովրդի առաջ այժմ ծառացած է այն հարցը, թե ում երեխաներով է բնակեցվելու Հայաստանն ասենք մի քանի տասնամյակ հետո՝ թուրքերից ծնված խառնածիններո՞վ, թե՞ զտարյուն հայ փոքրիկներով:

Կայքում տեղ գտած մտքերն ու տեսակետները հեղինակի սեփականությունն են և կարող են չհամընկնել BlogNews.am-ի խմբագրության տեսակետների հետ:
print Տպել